چکیده مقاله
این پژوهش با هدف تبیین بایسته های رابطه استاد شاگرد بر اساس سیره عملی و آموزه های اهل بیت ع و مقایسه انتقادی آن با الگوهای حاکم بر شیوه آموزش جدید در جامعه ایران انجام شده است با روش توصیفی تحلیلی و با استناد به منابع تاریخی و روایی معتبر، ابتدا اهمیت شاگردپروری در عصر نوین از دیدگاه اندیشمندان غربی، جامعه شناختی و دینی بررسی شده است سپس، با تمرکز بر سیره اهل بیت ع به ویژه امامان باقر ع و صادق ع ، مصادیق عینی و تاریخی این رابطه شامل احترام متقابل، توجه به تفاوت های فردی، پرورش عقلانیت و اخلاق، مسئولیت پذیری اجتماعی و پیوند علم و عمل استخراج و تحلیل گردید در بخش تطبیقی، نقاط قوت و ضعف شیوه آموزش جدید ایران با تاکید بر آموزش عالی در ابعادی مانند نقش استاد، جایگاه شاگرد، اهداف آموزشی، روش های تدریس و فضای حاکم بر کلاس درس، در پرتو الگوی اهل بیتی مورد نقد قرار گرفته است یافته ها حاکی از شکاف معنادار بین الگوی آرمانی مبتنی بر سیره اهل بیت ع که رابطه ای عاطفی عقلانی، شخصیت ساز و جامعه محور را دنبال می کند، با رویکرد غالب در نظام آموزشی جدید ایران است که غالبا به رابطه ای رسمی، دانش محور صرف و کم توجه به ابعاد اخلاقی و تربیتی گرایش دارد مقاله با ارائه راهکارهایی مبتنی بر تلفیق خردمندانه دستاوردهای آموزشی نوین با اصول اصیل تربیتی سیره اهل بیت ع نتیجه گیری می نماید
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�الحی زاده، عبدالهادی،1404،بررسی تطبیقی رابطه استاد-شاگرد در سیره اهل بیت (ع) با نظام آموزش نوین ایران،اولین همایش ملی شاگردپروری در آیین دین و سبک زندگی نوین،یزد
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین همایش ملی شاگردپروری در آیین دین و سبک زندگی نوین23 مهر 1404 · یزد