جایگاه شاگرد پروری در علوم تربیتی

چکیده مقاله

شاگردپروری، یکی از مفاهیم بنیادین و ریشه دار در نظام تعلیم و تربیت اسلامی است که به معنای تربیت همه جانبه علمی، اخلاقی و معنوی شاگردان با هدف رشد فکری، معرفتی و هویتی آنان تعریف می شود در این نگاه، معلم صرفا نقش انتقال دهنده دانش را ندارد، بلکه راهنمای رشد علمی، الگویی اخلاقی و هدایت گر مسیر تربیت شاگردان است شاگردپروری فراتر از آموزش، شامل ایجاد انگیزه، ارتقاء روحیه پژوهش، کشف استعدادها، و فراهم سازی زمینه رشد درونی متربیان است این مقاله با هدف تبیین جایگاه شاگرد پروری در علوم تربیتی، با رویکردی توصیفی تحلیلی به بررسی مبانی، اصول و روش های شاگردپروری در سیره سه شخصیت شاخص: امام صادق ع ، امام خمینی ره و بانو امین ره می پردازد در این سیره ها، شاگردپروری تلفیقی از علم و اخلاق، تعهد و تفکر، هدایت و آزادی فکری است تحلیل این الگوها نشان می دهد که برای تحقق شاگردپروری موفق، وجود مربیانی جامع، اخلاق مدار و دغدغه مند لازم است الگوهای بررسی شده می توانند مبنایی برای بازاندیشی در نظام تربیت معلم در نظام آموزشی معاصر قرار گیرند

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

آیت شوکتی

دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد خوی، دانشگاه آزاد اسلامی، خوی، ایران

زهرا اسماعیل لو

دانشجوی کارشناسی گروه علوم تربیتی، واحد خوی، دانشگاه آزاد اسلامی، خوی، ایران

�وکتی، آیت و اسماعیل لو، زهرا،1404،جایگاه شاگرد پروری در علوم تربیتی،اولین همایش ملی شاگردپروری در آیین دین و سبک زندگی نوین،یزد

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات اولین همایش ملی شاگردپروری در آیین دین و سبک زندگی نوین23 مهر 1404 · یزد