بررسی مبانی و آثار حقوقی بیع زمانی در حقوق ایران و مقایسه با ایالات متحده آمریکا و اتحادیه اروپا

چکیده مقاله

بیع زمانی به عنوان یکی از نهادهای نوین در عرصه حقوق، قراردادها طی دهه های اخیر در بسیاری از کشورها به ویژه در صنعت گردشگری و املاک تفریحی گسترش یافته است این قرارداد به اشخاص اجازه می دهد تا مالکیت یا حق استفاده از یک ملک معین را برای دوره های زمانی مشخص در طول سال تحصیل کنند بررسی مبانی حقوقی این نوع قراردادها نشان می دهد که هرچند در نظام حقوقی ایران مقررات ویژه ای برای بیع زمانی وجود ندارد، اما میتوان با استناد به اصول عمومی قراردادها مانند اصل آزادی قراردادها و اصل لزوم امکان انعقاد و اجرای چنین قراردادهایی را توجیه کرد در مقابل، در نظام های حقوقی پیشرفته مانند ایالات متحده و اتحادیه اروپا قوانین ویژه ای برای تنظیم قراردادهای بیع زمانی تدوین شده است که از جمله آنها میتوان به مقررات ایالتی در آمریکا مانند قانون فلوریدا و ویرجینیا و دستورالعمل های اتحادیه اروپا درباره حمایت از مصرف کنندگان اشاره کرد مقایسه تطبیقی این نظام ها نشان می دهد که حمایت از مصرف کننده، شفافیت اطلاعات و پیش بینی دوره انصراف از مهم ترین عناصر موفقیت این نهاد در نظام های خارجی است نتایج تحقیق حاکی از آن است که تدوین مقررات خاص در حقوق ایران با الگوبرداری از تجربیات تطبیقی میتواند ضمن رفع ابهامات حقوقی، موجب توسعه صنعت گردشگری و تقویت امنیت حقوقی معاملات شود

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

قاسم اصغرزاده احمدآباد

کارشناس ارشد حقوق خصوصی دانشگاه آزاد واحد تبریز

�صغرزاده احمدآباد، قاسم،1404،بررسی مبانی و آثار حقوقی بیع زمانی در حقوق ایران و مقایسه با ایالات متحده آمریکا و اتحادیه اروپا،نهمین کنفرانس بین المللی مطالعات اجتماعی، حقوق و فرهنگ عامه،تهران

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات نهمین کنفرانس بین المللی مطالعات اجتماعی، حقوق و فرهنگ عامه31 شهریور 1404 · تهران