چکیده مقاله
هدف این پژوهش، تحلیل و تبیین نقش میانجی خودتنظیمی تحصیلی در رابطه بین اهمال کاری تحصیلی و فرسودگی تحصیلی در میان دانش آموزان، با تمرکز بر ادبیات پژوهشی بازه زمانی ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۴ بود این مطالعه به روش کیفی و با رویکرد اسنادی کتابخانه ای انجام شد جامعه آماری شامل کلیه منابع معتبر فارسی و انگلیسی منتشرشده در این بازه زمانی بود داده ها از طریق مطالعه عمیق منابع گردآوری و با استفاده از تحلیل محتوای کیفی جهت دار مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت یافته ها نشان داد که رابطه مثبت بین اهمال کاری و فرسودگی، رابطه ای مستقیم و ساده نیست، بلکه خودتنظیمی تحصیلی به عنوان یک مکانیزم واسطه ای کلیدی در این رابطه عمل می کند اهمال کاری با تضعیف نظام خودتنظیمی فرد به ویژه در ابعاد فراشناختی و انگیزشی ، فرد را در چرخه ای از استرس، عملکرد ضعیف و کاهش خودکارآمدی قرار می دهد که در نهایت به بروز یا تشدید فرسودگی تحصیلی شامل خستگی عاطفی، بدبینی و احساس ناکارآمدی می انجامد این فرآیند در بافتار آموزشی ترکیبی/مجازی و پراسترس سال های اخیر تشدید شده است نتیجه گیری کلی حاکی از آن است که خودتنظیمی تحصیلی یک عامل محافظتی حیاتی است و تقویت هدفمند آن، به ویژه در شرایط بحرانی، باید در صدر اولویت های برنامه های پیشگیرانه و مداخلاتی مشاوران مدارس قرار گیرد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�لوعی، مریم و زواره محمدی، عادل،1404،نقش میانجی خود تنظیمی تحصیلی در رابطه بین اهمال کاری تحصیلی و فرسودگی تحصیلی،اولین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم،بوشهر
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم12 آذر 1404 · بوشهر