مقایسه اندیشه های عرفانی در اشعار مولوی و حافظ

چکیده مقاله

ادبیات عرفانی فارسی یکی از مهم ترین عرصه های تجلی اندیشه های معنوی، فلسفی و انسان شناختی در فرهنگ ایرانی اسلامی است و در این میان، مولوی و حافظ دو قله برجسته این سنت به شمار می آیند مولوی با زبانی پرشور، تعلیمی و مبتنی بر سلوک درونی، عرفان را در قالب حرکت، عشق، فنا و وصول به حقیقت بازمی نماید، در حالی که حافظ با بیانی فشرده، نمادین و تاویل پذیر، تجربه عرفانی را در پیوند با عشق، رندی، نقد زهد ریایی و طلب آزادی روحانی عرضه می کند این پژوهش با رویکردی توصیفی تحلیلی می کوشد مولفه های اصلی اندیشه عرفانی در شعر این دو شاعر را بررسی و مقایسه کند یافته ها نشان می دهد که هر دو شاعر در اصل توجه به عشق الهی، حقیقت جویی و نفی ظاهرگرایی همسو هستند، اما در شیوه بیان، زاویه نگاه و نوع تجربه عرفانی تفاوت های چشمگیری دارند

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

سمانه باقری

آموزگار مقطع ابتدایی

فرشته طاهری

کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی

نصیر داستان

هیات علمی موسسه آموزش عالی فاطمیه شیراز

�اهری، فرشته،1405،مقایسه اندیشه های عرفانی در اشعار مولوی و حافظ،دومین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم،بوشهر

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم26 اردیبهشت 1405 · بوشهر