مقایسه مفاهیم فنا و بقا در آثار عطار و مولوی

چکیده مقاله

عرفان اسلامی همواره بر محوریت گذر از «من» محدود به «او»ی نامحدود استوار بوده است دو ستون بلند این مسیر، مفاهیم «فنا» و «بقا» هستند عطار نیشابوری در کتاب «منطق الطیر»، فنا را مرحله ای سخت، دردناک و مبتنی بر ریاضت و سلوک عملی می داند که طی آن سالک باید تمام هویت دنیوی خود را ذبح کند تا به حقیقت برسد در مقابل، مولوی در «مثنوی معنوی»، فنا را نه پایان راه، بلکه آغاز زندگی واقعی و نوعی رقص شادمانه در محضر معشوق می داند که منجر به بقایی می شود که در آن، بندگی با آزادی و خدمت با عشق پیوند می خورد این مقاله با روش توصیفی تحلیلی و با تکیه بر متون اصلی دو شاعر بزرگ، به دنبال پاسخ به این پرسش است که آیا دیدگاه عطار و مولوی درباره مرگ نفس و زنده شدن روح متفاوت است؟ یافته های پژوهش نشان می دهد که رویکرد عطار بیشتر مبتنی بر «سلب» و «پوچی» ذاتی عالم است تا رسیدن به پوچ نمایی فعال، در حالی که رویکرد مولوی مبتنی بر «حبس» و «تبدیل» است؛ جایی که نیستی ظاهری، زمینه ساز هستی باطنی و پرشور می شود عطار به «مرگ قبل از مرگ» تاکید دارد، اما مولوی به «زندگی پس از مرگ نفس»

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

علی ناصری

سطح دو حوزه علمیه فیضیه قم ، کدطلبگی : ۱۴۳۵۴۷ ، قم

عبدالا حد فاضلی

دانشجوی کارشناسی ارشدزبان وادبیات فارسی، واحدخاش، دانشگاه ازاداسلامی، خاش، ایران

بهناز شهنوازی

استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد خاش،دانشگاه آزاد اسلامی،خاش،ایران

�د فاضلی، عبدالا و شهنوازی، بهناز،1405،مقایسه مفاهیم فنا و بقا در آثار عطار و مولوی،دومین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم،بوشهر

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم26 اردیبهشت 1405 · بوشهر