نسبت میان تربیت خانوادگی و تربیت مدرسه ای: بررسی تعامل، پیوستار تربیتی و نقش نهادهای مکمل

چکیده مقاله

تربیت خانوادگی و تربیت مدرسه ای دو رکن اساسی در فرایند شکل دهی به شخصیت، نگرش ها و مهارت های فرد محسوب می شوند این دو بستر، هرچند در ماهیت و اهداف اجرایی متفاوت اند، اما به صورت پیوسته و مکمل عمل می کنند و کیفیت تعامل آن ها تاثیر مستقیمی بر رشد همه جانبه کودکان دارد پژوهش حاضر با روش توصیفی–تحلیلی، به تبیین نسبت میان این دو نوع تربیت پرداخته و نشان می دهد هماهنگی، ارتباط اثربخش و هم افزایی میان خانواده و مدرسه می تواند به افزایش انسجام تربیتی، کاهش تعارض های تربیتی و ارتقای هویت و عملکرد تحصیلی دانش آموزان منجر شود یافته ها بیانگر آن است که هرگونه گسست در این رابطه موجب سردرگمی تربیتی و ناکارآمدی برنامه های آموزشی می شود در پایان نیز پیشنهادهایی برای تقویت همکاری خانواده و مدرسه ارائه شده است

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

محمود صنیعی تهرانی

دکتری مبانی نظری دانشگاه تهران.

رزیتا بهرامیان

دانشجوی کاردانی گروه علوم تربیتی، واحد آباده ، دانشگاه آزاد اسلامی، آباده ، ایران

نیلوفر ایزدی

دانشجوی کاردانی گروه علوم تربیتی، واحد آباده ، دانشگاه آزاد اسلامی، آباده ، ایران

زینب عبدالهی

دانشجوی کاردانی گروه علوم تربیتی، واحد آباده ، دانشگاه آزاد اسلامی، آباده ، ایران

فاطمه عزیزی

دانشجوی کاردانی گروه علوم تربیتی، واحد آباده ، دانشگاه آزاد اسلامی، آباده ، ایران

محسن عابدی

استادیار گروه علوم تربیتی، واحد آباده ، دانشگاه آزاد اسلامی، آباده ، ایران

�هرامیان، رزیتا و ایزدی، نیلوفر و عبدالهی، زینب و عزیزی، فاطمه و عابدی، محسن،1405،نسبت میان تربیت خانوادگی و تربیت مدرسه ای: بررسی تعامل، پیوستار تربیتی و نقش نهادهای مکمل،دومین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم،بوشهر

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم26 اردیبهشت 1405 · بوشهر