نقد و بررسی ساختار و زبان در مثنوی معنوی مولانا جلال الدین بلخی

چکیده مقاله

این پژوهش به بررسی و نقد عمیق ساختار و زبان در مثنوی معنوی، شاهکار ادبی مولانا جلال الدین بلخی، می پردازد مثنوی، با دارا بودن رویکردی چندوجهی، نه تنها مجموعه ای از حکایات و تمثیلات اخلاقی و عرفانی است، بلکه از نظر ساختار روایی، پرداخت شخصیت ها، و همچنین زبان و بیان، الگویی منحصر به فرد را به نمایش می گذارد در این مقاله، ابتدا ساختار کلی مثنوی، شامل تقسیم بندی به شش دفتر، نحوه چینش داستان ها، و پیوند میان آن ها مورد تحلیل قرار می گیرد سپس، با تمرکز بر جنبه های زبانی، ویژگی های سبکی، واژگان، نحو، و بلاغت در کلام مولانا بررسی می شود هدف این تحقیق، روشن ساختن نوآوری های مولانا در به کارگیری زبان و ساختار برای انتقال مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی و همچنین درک بهتر تاثیر این عناصر بر ماندگاری و جاودانگی اثر است این پژوهش با اتکا به متون معتبر و با رویکردی تحلیلی توصیفی، تلاش دارد تا درک جامع تری از پیچیدگی ها و ظرافت های زبانی و ساختاری مثنوی معنوی ارائه دهد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

مستوره سمائی

آموزگار

مسعود مصطفائی فر

کارشناس ارشد ادبیات فارسی

کلثوم جلالی

آموزگار

محمد زبده

سرپرست خوابگاه

احسان سلطانی جانبلاغی

آموزگار

مصطفائی فر، مسعود،1405،نقد و بررسی ساختار و زبان در مثنوی معنوی مولانا جلال الدین بلخی،دومین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم،بوشهر

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم26 اردیبهشت 1405 · بوشهر