چکیده مقاله
معماری پایدار، فراتر از یک رویکرد صرفا زیست محیطی، به عنوان عاملی چند بعدی در ارتقای سلامت روان و رفاه کاربران در فضاهای شهری ایفای نقش می کند بنابراین به کارگیری اصولی همچون افزایش دسترسی به نور طبیعی، تهویه مناسب، استفاده از مصالح سازگار با محیط زیست، کاهش آلودگی های صوتی و بصری و گسترش فضاهای سبز شهری، می تواند به طور معناداری میزان استرس، اضطراب و خستگی ذهنی را کاهش داده و حس تعلق، آرامش و رضایت مندی را در شهروندان تقویت کند همچنین نتایج حاکی از آن است که طراحی فضاهای شهری بر پایه پایداری، با تقویت تعاملات اجتماعی، افزایش تحرک بدنی و ایجاد پیوند میان انسان و طبیعت، به بهبود کیفیت زندگی و ارتقای شاخص های رفاه ذهنی منجر می شود در این میان، توجه هم زمان به ابعاد کالبدی، اجتماعی و روان شناختی در فرآیند طراحی، اهمیت ویژه ای دارد در نهایت، می توان نتیجه گرفت که معماری پایدار نه تنها ابزاری برای کاهش پیامدهای زیست محیطی شهرنشینی است، بلکه بستری موثر برای شکل دهی به محیط هایی سالم تر، انسانی تر و حمایتگر از سلامت روان محسوب می شود روش تحقیق برای انجام این پژوهش به روش توصیفی، تحلیلی و استدلالی منطقی استفاده شده است و برای جمع آوری اطلاعات به منابع مکتوب و کتابخانه ای مراجعه شده است نتایج پژوهش نشان می دهد که سیاست گذاران شهری، طراحان و معماران با رویکردی یکپارچه و مبتنی بر شواهد، اصول پایداری را به عنوان یکی از ارکان اصلی برنامه ریزی و طراحی فضاهای شهری مد نظر قرار دهند تا زمینه ارتقای رفاه فردی و اجتماعی در شهرهای معاصر فراهم شود
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
در صورتی که می خواهید در اثر پژوهشی خود به این مقاله ارجاع دهید، به سادگی می توانید از عبارت زیر در بخش منابع و مراجع استفاده نمایید: رسولی، سیدمهدی و احمدی، حامد،1404،بررسی تاثیر معماری پایدار بر سلامت روان و رفاه کاربران در فضاهای شهری،نهمین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در علوم و مهندسی،https://civilica.com/doc/2606341
ارائهشده در
مجموعه مقالات نهمین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در علوم و مهندسی7 اسفند 1404