چکیده مقاله
پژوهش حاضر با عنوان اثر بخشی رفتار درمانی دیالکتیکی بر تنظیم هیجان، تحمل پریشانی و احساس گناه در دانش آموزان خود آسیب رسان دوره متوسطه دوم ناحیه ۱ شهر ساری، از نظر هدف، کاربردی و با توجه به ماهیت موضوع و اهداف پژوهش، جزء پژوهش های نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل می باشد جامعه آماری مورد مطالعه، کلیه دانش آموزان دختر خود آسیب رسان ناحیه ۱ شهر ساری در دوره متوسطه دوم می باشد با توجه به نیمه آزمایشی بودن پژوهش از بین دختران ۳ دبیرستان دارای سابقه خودزنی و خود آسیب رسان تعداد ۳۰ نفر با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند که به صورت تصادفی ساده به دو گروه کنترل و آزمایش ۱۵ نفر گروه آزمایش و ۱۵ نفر گروه کنترل تقسیم شدند ابزار گردآوری داده ها از سه پرسشنامه احساس گناه کوگلر و جونز ۱۹۸۸ ، تحمل پریشانی سیمونز و گاهر ۲۰۰۵ ، مقیاس دشواری در تنظیم هیجان گرتز و روئمر ۲۰۰۴ به همراه جلسات آموزشی رفتار درمانی دیالکتیک برگرفته از پروتکل مهارت های رفتاردرمانی دیالکتیک لینهان ۲۰۰۴ در طی دوره ی ۲ ماهه ۱۰ جلسه ۲ ساعته بود تجزیه و تحلیل داده ها، در بخش آمار توصیفی شامل میانگین و انحراف معیار و برای بررسی فرضیه های پژوهش و در بخش آمار استنباطی مانند تحلیل کواریانس چندمتغیری مانکوا با استفاده از برنامه نرم افزار آماری برای علوم اجتماعی SPSS انجام شد یافته های پژوهش نشان داد که رفتاردرمانی دیالکتیکی بر تنظیم هیجان، تحمل پریشانی و احساس گناه در دانش آموزان خود آسیب رسان اثر دارد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
در صورتی که می خواهید در اثر پژوهشی خود به این مقاله ارجاع دهید، به سادگی می توانید از عبارت زیر در بخش منابع و مراجع استفاده نمایید: اسماعیل نیا قرا، محمد رضا و اسماعیلی، سیده مائده،1404،اثر بخشی رفتار درمانی دیالکتیکی بر تنظیم هیجان، تحمل پریشانی و احساس گناه در دانش آموزان خود آسیب رسان،دهمین کنفرانس ملی رویکردهای نوین در آموزش و پژوهش،محمودآباد،https://civilica.com/doc/2653097
ارائهشده در
مجموعه مقالات دهمین کنفرانس ملی رویکردهای نوین در آموزش و پژوهش30 بهمن 1404 · محمودآباد