اثر بخشی آموزش غنی سازی زندگی زناشویی بر اساس رویکرد گاتمن بر شوخ طبعی در زنان خانه دار

چکیده مقاله

هدف این پژوهش بررسی اثر بخشی آموزش غنی سازی زندگی زناشویی مبتنی بر رویکرد گاتمن بر شوخ طبعی در زنان خانه دار شهر هفشجان در سال ۱۴۰۴ بود روش پژوهش از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون پس آزمون و گروه کنترل بود جامعه آماری شامل تمامی زنان خانه دار شهر هفشجان بود که از میان آنها ۳۰ نفر به صورت در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل هر گروه ۱۵ نفر گمارده شدند گروه آزمایش طی ۸ جلسه آموزشی گروهی هر جلسه ۹۰ دقیقه تحت برنامه غنی سازی زناشویی مبتنی بر رویکرد گاتمن قرار گرفت در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد برای گردآوری داده ها از پرسشنامه شوخ طبعی خشوعی و همکاران ۱۳۸۸ استفاده شد داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیری MANCOVA تحلیل شدند یافته ها نشان داد که برنامه آموزشی غنی سازی زندگی زناشویی مبتنی بر رویکرد گاتمن تاثیر معناداری در افزایش شوخ طبعی در زنان خانه دار داشته است ۰ ۰۵>p همچنین مولفه های شوخی کلامی و شوخی در روابط اجتماعی به طور معناداری تحت تاثیر مداخله قرار گرفتند این یافته ها نشان می دهد که آموزش های مبتنی بر رویکرد گاتمن می توانند به عنوان یک مداخله موثر در بهبود سلامت روانی و کیفیت روابط زناشویی زنان خانه دار مورد استفاده قرار گیرند پیشنهاد می شود این برنامه ها در مراکز مشاوره خانواده و برنامه های پیشگیرانه سلامت روان گنجانده شوند

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

افشین علیمردانی

کارشناسی ارشد مشاوره گرایش خانواده دانشگاه شهید اشرفی اصفهانی

وحیده مفید

استادیار خانواده دانشگاه شهید اشرفی اصفهانی

سیمین قاسمی

استادیار خانواده دانشگاه شهید اشرفی اصفهانی

رزومه علمی کاربران

درباره سیویلیکاتبلیغات در سیویلیکاآمار علمی ایرانتقویم علمی ایرانداده کاوی مقالاتطرح های پژوهشی

در صورتی که می خواهید در اثر پژوهشی خود به این مقاله ارجاع دهید، به سادگی می توانید از عبارت زیر در بخش منابع و مراجع استفاده نمایید: علیمردانی، افشین و مفید، وحیده و قاسمی، سیمین،1404،اثر بخشی آموزش غنی سازی زندگی زناشویی بر اساس رویکرد گاتمن بر شوخ طبعی در زنان خانه دار،یازدهمین کنفرانس بین المللی حقوق، روانشناسی، علوم تربیتی و رفتاری،تهران،https://civilica.com/doc/2605201

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات یازدهمین کنفرانس بین المللی حقوق، روانشناسی، علوم تربیتی و رفتاری30 بهمن 1404 · تهران