اخذ به شفعه در حقوق ایران و فقه سنت و شرایط آن

چکیده مقاله

در نظام حقوقی ایران اصل آزادی قراردادها به عنوان قاعده ای لا ینفک بر تارک حقوق مدنی ایران می نشیند تا جایی که مقتضی همین اصل مفهوم آیه شریفه اوفو بالعقود و حدیث المومنون عند شروطهم است اصل آزادی قراردادها ماده ۱۰ قانون مدنی قاعدتا در تمام اعمال حقوقی قابل تسری است وانگهی اجرای این اصل در فراز و نشیب تند حقوقی گاها با مانع مواجه می گردد از جمله این موانع حق شفعه و به تبع آن اخذ به شفعه است که امریست استثنایی و خلاف قاعده استثنا از این جهت که اصل بر مالکیت خریدار و تخصیص از این جهت که حق تقدم شفیع بر خریدار مصداق قانونی دارد در حقوق مدنی ایران اخذ به شفعه تنها موردی است که با بودن مالک در قید حیات، دیگری می تواند ملک او را بدون موافقت وی تملک کند، لذا مجوز اجرای این قاعده ضرورتی ایجابی است تا شرایطی تجمیع گردد تا مقنن حق اجرای قاعده خلاف را به تملکات شفیع تزریق کند علی حال مفروض است حق شفعه تملک قهری و اخذ به شفعه از اسباب ارادی تملک حصه شریک سابق است نهاد شفعه نظامی دیرینه در فقه و حقوق مدنی ایرانی است در این مقاله ضمن تحلیل این حق، روند ابقاء تا اجرا را تشریح و ضمن تبیین احکام و شرایط نهاد شفعه، به مطالعه تطبیقی شفعه در نظام حقوقی ایران و فقه امامیه پرداخته می شود

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

قباد کریمی

وکیل پایه یک دادگستری استان کردستان

زهرا احمدی

قباد کریمی وکیل پایه یک دادگستری استان کردستان

کریمی، قباد و احمدی، زهرا،1401،اخذ به شفعه در حقوق ایران و فقه سنت و شرایط آن،ششمین کنگره بین المللی تحقیقات بین رشته ای در علوم انسانی اسلامی، فقه، حقوق و روانشناس�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات ششمین کنگره بین المللی تحقیقات بین رشته ای در علوم انسانی اسلامی، فقه، حقوق و روانشناسی31 مرداد 1401