بررسی پدیدار شناختی تاثیر فضای شنیداری بر بیان ناخودآگاه تصویری کودکان (۵ تا ۱۰ ساله) با هدف بهبود ارتباط با ناخودآگاه و پیرامون، رهایی دست در ترسیم

چکیده مقاله

هدف این پژوهش بررسی تاثیر انواع فضاهای شنیداری از جمله موسیقی کلاسیک، صدای باد، صدای ماشین، و سکوت مطلق بر نحوه ی بیان بصری کودکان در حین نقاشی است مطالعه ای تجربی با مشارکت گروهی از کودکان ۵ تا ۱۰ ساله در قالب جلسات کنترل شده طراحی شد تحلیل داده ها بر مبنای نشانه شناسی بصری، الگوهای تکرارشونده، و تفسیر پدیدارشناختی صورت گرفت نتایج نشان می دهد که نوع محرک شنیداری در فاز خلاقیت بیان بصری کودکان تاثیرگذار است؛ از جمله افزایش استفاده از خطوط منحنی با شدت و ضعف های مختلف و استفاده از فضای کل کاغذ، استفاده از رنگ های مختلف هماهنگ با نوع موسیقی در مرحله رنگ آمیزی، افزایش سیالیت در حرکت دست و همچنین افزایش اعتماد به نفس در رها سازی خطوط این یافته ها می تواند در آموزش هنر کودکان و طراحی محیط های خلاقانه نقش موثری ایفا کند

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

علی اکبر غفوری چیانه

دانشجوی مقطع کارشناسی رشته هنر اسلامی دانشگاه پیام نور اورمیه، ایران

رقیه جاویددوست

کارشناس ارشد پژوهش هنر، دانشگاه هنر اسلامی تبریز، تبریز، ایران

محمدرضا بختیاری

استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

�اویددوست، رقیه،1405،بررسی پدیدار شناختی تاثیر فضای شنیداری بر بیان ناخودآگاه تصویری کودکان (۵ تا ۱۰ ساله) با هدف بهبود ارتباط با ناخودآگاه و پیرامون، رهایی دست در ترسیم،نهمین کنفرانس بین المللی مطالعات مدیریت، فرهنگ و هنر،تهران

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات نهمین کنفرانس بین المللی مطالعات مدیریت، فرهنگ و هنر31 اردیبهشت 1405 · تهران