چکیده مقاله
همه گیری بیماری کووید–۱۹ به عنوان یکی از فراگیرترین بحران های سلامت محور قرن اخیر، تاثیرات عمیق و چندبعدی بر سیستم های حمل ونقل شهری در سراسر جهان بر جای گذاشت این بحران نه تنها موجب کاهش ناگهانی حجم سفرهای شهری و اختلال در الگوهای متعارف جابه جایی شد، بلکه ضعف های ساختاری، نهادی و مالی نظام حمل ونقل شهری را نیز آشکار ساخت هدف این مقاله، آسیب شناسی نظام حمل ونقل شهری در دوران شیوع همه گیری کووید–۱۹ با تمرکز بر تجربه ایران و مقایسه تطبیقی آن با برخی کشورهای منتخب است در این پژوهش، با استفاده از داده های ثانویه، گزارش های رسمی، مطالعات بین المللی و شاخص های تغییر تحرک شهری، اثرات همه گیری بر رفتار سفر شهروندان، عملکرد و اقتصاد حمل ونقل عمومی، تغییر الگوی مدهای حمل ونقلی و میزان تاب آوری سیستم حمل ونقل شهری بررسی شده است نتایج نشان می دهد که در ایران، اگرچه حجم کل سفرهای شهری در دوره های اوج همه گیری کاهش یافت، اما افت استفاده از حمل ونقل عمومی شدیدتر و پایدارتر از کاهش کلی سفرها بود؛ امری که به افزایش و تثبیت سهم خودرو شخصی در دوره پساکرونا انجامید مقایسه تطبیقی با کشورهای منتخب نشان می دهد که نبود سیاست های فعال اعتمادسازی، شکنندگی مالی اپراتورهای حمل ونقل عمومی و ضعف در مدیریت تقاضای خودرو شخصی، از عوامل کلیدی تفاوت عملکرد ایران با کشورهایی است که توانستند بازگشت متوازن تری به الگوی پیشین تحرک شهری داشته باشند در پایان، مقاله مجموعه ای از پیشنهادهای سیاستی را با هدف افزایش تاب آوری حمل ونقل شهری، بازسازی اعتماد عمومی به حمل ونقل عمومی و جلوگیری از تثبیت الگوی خودرومحور در مواجهه با بحران های مشابه آینده ارائه می دهد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�لیاسی، محمدرضا و کمره ای، داریوش و جنتی، حسام و حق شنو ثابت، مریم،1404،آسیب شناسی نظام حمل ونقل شهری ایران در همه گیری کووید–۱۹: مقایسه تطبیقی با کشورهای منتخب،بیستمین کنفرانس بین المللی مهندسی حمل و نقل و ترافیک،تهران
ارائهشده در
مجموعه مقالات سومین همایش ملی و اولین همایش بین المللی مدیریت مقصد گردشگری: (اقتصاد دریا)25 بهمن 1404 · بابلسر