چکیده مقاله
افزایش تردد خودروهای شخصی و محدودیت ظرفیت معابر شهری، مدیریت جریان ترافیک را در بسیاری از شهرها به یک چالش جدی تبدیل کرده است در این میان، پارک حاشیه ای به عنوان بخشی از «حمل ونقل ساکن» می تواند با اشغال ظرفیت موثر سواره رو، ایجاد مانورهای ورود و خروج و تشدید اصطکاک جریان، عملکرد ترافیکی شبکه را به ویژه در محدوده های منتهی به تقاطع های چراغدار تحت تاثیر قرار دهد پژوهش حاضر با هدف سنجش اثر پارک حاشیه ای بر میزان تاخیر در گره های ترافیکی و همچنین پیامدهای آن بر شاخص های عملکردی و آلایندگی، شهر رشت را به عنوان مطالعه موردی انتخاب کرده است روش کار به این صورت است که ابتدا وضعیت موجود تقاطع های چراغدار محدوده مورد مطالعه مدل سازی و با استفاده از شبیه سازی در نرم افزار ایمسان ارزیابی شده است سپس سناریوهای مختلف مدیریتی شامل حذف پارک حاشیه ای، کنترل و مدیریت آن و نیز به کارگیری ابزارهای کاهش تقاضا نظیر قیمت گذاری پارک حاشیه ای طراحی و نتایج هر سناریو با وضعیت موجود مقایسه شده است نتایج مقایسه ای نشان می دهد که تغییر در سیاست های پارک حاشیه ای می تواند به شکل معناداری سبب کاهش زمان سفر، کاهش تاخیر تقاطع، بهبود سرعت متوسط، کاهش چگالی و در نهایت کاهش میزان آلایندگی ناشی از ترافیک شود از این رو، مدیریت علمی و مرحله بندی شده پارک حاشیه ای در معابر منتهی به تقاطع ها می تواند به عنوان یکی از راهبردهای موثر در بهبود عملکرد ترافیکی و ارتقای کیفیت محیط شهری مورد توجه قرار گیرد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
محمدی، حسین،1404،ارزیابی پیامدهای پارک حاشیه ای و سیاست های کنترلی آن بر تاخیر تقاطعات و آلاینده های ترافیکی در شبکه درون شهری،بیستمین کنفرانس بین المللی مهندسی حمل و نقل و ترافیک،تهران
ارائهشده در
مجموعه مقالات سومین همایش ملی و اولین همایش بین المللی مدیریت مقصد گردشگری: (اقتصاد دریا)25 بهمن 1404 · بابلسر