بررسی و ارزیابی کیفی شاخص های معماری بومی به عنوان ابزار توسعه شهری پایدار و شهرسازی نوین

چکیده مقاله

در سال های اخیر، مدیریت و برنامه ریزی شهری و شهرسازی نوین به عنوان یکی از رویکردهای کلیدی در توسعه پایدار شهری مورد توجه پژوهشگران و سیاست گذاران قرار گرفته است در این میان، شاخص های معماری بومی به عنوان عنصری هویت ساز و تجربه محور، می تواند نقشی موثر در ارتقای کارآمدی توسعه پایدار شهری ایفا کند هدف پژوهش حاضر تبیین جایگاه شاخص های معماری بومی به عنوان ابزاری راهبردی در مدیریت و برنامه ریزی شهری و شهرسازی نوین و بررسی نقش آن در خلق تجربه مکانی برای شهروندان است پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، کیفی–تحلیلی است داده های پژوهش از طریق مطالعه نظام مند ادبیات علمی، تحلیل چکیده ها و اسناد تخصصی مرتبط با شاخص های معماری بومی و مدیریت و برنامه ریزی شهری و شهرسازی نوین گردآوری شده است تحلیل داده ها با استفاده از روش تحلیل محتوا انجام شده و مفاهیم کلیدی در قالب مقوله های اصلی و فرعی طبقه بندی شده اند یافته های پژوهش نشان می دهد که شاخص های معماری بومی، از طریق تقویت هویت مکانی، افزایش حس تعلق، و انطباق با شرایط اقلیمی و فرهنگی، نقش موثری در شکل دهی تجربه گردشگر و تمایز مقصد ایفا می کند همچنین، نتایج حاکی از آن است که ادغام اصول شاخص های معماری بومی در راهبردهای مدیریت و برنامه ریزی شهری و شهرسازی نوین، می تواند منجر به افزایش رضایت شهروندان، ارتقای تصویر ذهنی مقصد و بهبود پایداری اقتصادی و اجتماعی شود در نهایت، پژوهش حاضر بر ضرورت توجه نظام مند به شاخص های معماری بومی در فرآیندهای برنامه ریزی و توسعه پایدار شهری تاکید کرده و آن را به عنوان یکی از ابزارهای موثر تحقق توسعه پایدار گردشگری معرفی می کند

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

حامد تنکابنی

کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری؛ دانشگاه آزاد اسلامی واحد چالوس؛ کارشناس شهرداری آمل

�نکابنی، حامد،1404،بررسی و ارزیابی کیفی شاخص های معماری بومی به عنوان ابزار توسعه شهری پایدار و شهرسازی نوین،سومین همایش ملی و اولین همایش بین المللی مدیریت مقصد گردشگری: (اقتصاد دریا)،بابلسر

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین همایش دوسالانه ملی پژوهشهای نوپدید در حسابداری، مالی، مدیریت و اقتصاد با رویکرد توسعه اکوسیستم نوآوری25 بهمن 1404 · تهران