تحلیل کیفی معماری پایدار اقامتگاه های بوم گردی ساحلی ایران

چکیده مقاله

این پژوهش با رویکرد کیفی، به تحلیل معماری پایدار در اقامتگاه های بوم گردی ساحلی ایران می پردازد، جایی که گردشگری ساحلی، علی رغم جذابیت های طبیعی مانند سواحل، آب های فیروزه ای و تنوع زیستی، اغلب منجر به تخریب محیطی و فرهنگی می شود؛ با تاکید بر پایداری سه گانه اجتماعی، اقتصادی و اکولوژیک ، این مطالعه بر اهمیت ادغام ملاحظات فضایی و معماری نوین در برنامه ریزی گردشگری تمرکز دارد و ایران را به عنوان موردی با ویژگی های منحصربه فرد ساحلی انتخاب کرده تا چالش هایی مانند ناهنجاری های کالبدی برجسته گردد؛ اکوتوریسم با بهره گیری از انرژی های تجدیدپذیر، مدیریت پایدار منابع و حفظ فرهنگ محلی، الگویی برای طراحی معماری پایدار اقامتگاه های بوم گردی ارائه می دهد؛ روش تحقیق شامل تحلیل مضمون بر پایه مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۲۵ خبره مدیران اقامتگاه ها، دانشگاهیان و فعالان گردشگری است که با نرم افزار MAXQDA تحلیل شد و نمونه گیری هدفمند و گلوله برفی تا اشباع نظری ادامه یافت؛ یافته ها ۹ مقوله اصلی با ۱۵۲ کد را شناسایی کرد: محل جغرافیایی ۱۴% ، دسترس پذیری ۹% ، ناهنجاری کالبدی ۵% ، هویت و اصالت ۱۷% ، معماری بومی ۱۳% ، فضاهای ضروری کالبدی ۲۰% ، طراحی داخلی ۷% ، معلولان و تاب آوری ۲۰% ، و محیط زیست ۱% ؛ تم مرکزی «هماهنگی سه گانه با محیط طبیعی، میراث فرهنگی و جامعه انسانی برای پایداری بلندمدت» است که چرخه ای از مکان یابی هوشمند تا طراحی همه شمول را ترسیم می کند؛ نتیجه گیری بر مدل جامعی برای سیاست گذاری تاکید دارد: الزام مطالعات مخاطرات پیش از احداث، آموزش محلی، و تقویت جنبه های زیست محیطی؛ این چارچوب، پایداری را فراتر از جنبه فنی، به عنوان راهبردی یکپارچه برای حفاظت و رفاه در نظر می گیرد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

مهدی اسدی

دانشجوی دکتری گروه جغرافیای انسانی و برنامه ریزی دانشکده جغرافیا دانشگاه تهران

�سدی، مهدی،1404،تحلیل کیفی معماری پایدار اقامتگاه های بوم گردی ساحلی ایران،سومین همایش ملی و اولین همایش بین المللی مدیریت مقصد گردشگری: (اقتصاد دریا)،بابلسر

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین همایش دوسالانه ملی پژوهشهای نوپدید در حسابداری، مالی، مدیریت و اقتصاد با رویکرد توسعه اکوسیستم نوآوری25 بهمن 1404 · تهران