چکیده مقاله
قاچاق انسان به عنوان یکی از مهم ترین مصادیق جرایم سازمان یافته فراملی، تهدیدی جدی برای امنیت اجتماعی، کرامت انسانی و نظم عمومی جوامع به شمار می آید و پیامدهای گسترده ای در حوزه های اقتصادی، فرهنگی و حقوق بشری بر جای می گذارد ماهیت پیچیده، شبکه ای و پنهان این جرم موجب شده است که مقابله با آن صرفا از طریق واکنش های کیفری و سرکوبگرانه کارآمد نباشد و ضرورت اتخاذ رویکردی جامع، مبتنی بر تحلیل توامان حقوقی و جرم شناختی بیش از پیش احساس شود در نظام حقوقی ایران، قانون مبارزه با قاچاق انسان مصوب ۱۳۸۳ مهم ترین سند تقنینی در زمینه جرم انگاری، تعقیب و مجازات مرتکبان این بزه محسوب می شود با این حال، ارزیابی میزان کارآمدی این قانون در پاسخ گویی به ابعاد جرم زا، شناسایی علل و زمینه های ارتکاب جرم و نیز حمایت موثر از بزه دیدگان، از جمله مسائل قابل تامل و نیازمند بررسی علمی است پژوهش حاضر با بهره گیری از روش توصیفی–تحلیلی و با اتکا به منابع کتابخانه ای و اسناد قانونی، به بررسی ابعاد حقوقی و جرم شناختی قاچاق انسان در پرتو قانون یادشده پرداخته و ضمن تحلیل سیاست کیفری تقنینی، نقاط قوت و کاستی های آن را در حوزه پیشگیری، حمایت از قربانیان و کارآمدی ضمانت اجراها مورد ارزیابی قرار می دهد یافته های تحقیق نشان می دهد که هرچند قانون مزبور گامی مهم در جهت جرم انگاری و مقابله کیفری با قاچاق انسان محسوب می شود، اما در زمینه پیشگیری اجتماعی، وضعی و حمایتی، به ویژه در حوزه حمایت های روانی، اجتماعی و بازتوانی بزه دیدگان، با خلاها و چالش هایی مواجه است بر این اساس، اتخاذ تدابیر پیشگیرانه چندلایه، تقویت همکاری های بین نهادی و بین المللی، اصلاح ساختارهای قانونی و توسعه برنامه های حمایتی، می تواند نقش موثری در کاهش ارتکاب این جرم و حمایت موثر از قربانیان ایفا نماید
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
موسوی، سیدمهدی و محدثه موسوی، سیده و محمودی دوسنگانی، مائده،1404،بررسی جرم شناختی و حقوقی قاچاق انسان با تکیه بر قانون مبارزه با قاچاق انسان و راهکارهای پیشگیری،بیست و سومین کنفرانس بین المللی حقوق و علوم قضای�
ارائهشده در
مجموعه مقالات بیست و سومین کنفرانس بین المللی حقوق و علوم قضایی17 بهمن 1404 · مسجد سلیمان