چکیده مقاله
هدف پژوهش حاضر بررسی حق صلح در مثنوی معنوی مولانا است واژه های صلح، دوستی و آشتی از آغاز تاریخ بشر تا کنون جزء پرکاربردترین واژگان به شمار آمده اند؛ چنانکه در کتاب های آسمانی مانند قرآن مجید، انجیل، تورات و کتاب های عرفانی، فلسفی، حکمی و ادبی نیز به فراوانی از آن یاد شده و در اندیشه های عارفان، ادیبان، حکیمان، شاعران و عالمان گوناگون جا گرفته است در ادبیات عرفانی نیز، عارفان به وصف کردن واژه های صلح و آشتی و دوستی اهمیت زیادی داده و در متون عرفانی خود، مکرر انسان ها را به صلح و دوستی دعوت کرده اند مولانا جلال الدین یکی از این مهم ترین و معروف ترین عارفان قرن سیزدهم میلادی می باشد که با آثار گران بها و افکار ارزشمند عرفانی خود در همه جهان نور عرفانی، آشتی، و دوستی را پراکنده است مولانا در آغاز مثنوی، وجود انسان را به نیای مانند کرده که از نیستان و اصل خود جدا افتاده و به سبب این جدایی، فریاد شکایت سر داده است پس انسان باید تلاش کند تا از قید و بندهای دنیایی ببرد و سرانجام به اصل خود بازگردد چنین انسانی در طول زندگی خود فردی بی آزار و صلح جو خواهد بود بنابراین سوال اصلی پژوهش این است که صلح در مثنوی مولانا به چه نحو است و روش پژوهش نیز توصیفی و تحلیلی است
کلیدواژه‌ها
نویسندگان
خدیجه ثناییان زاده
سیده فاطمه موحدمحسن سپهرسید امیرمحمد محدث
سیده فاطمه موحد
خدیجه ثناییان زادهمحسن سپهرسید امیرمحمد محدث
محسن سپهر
خدیجه ثناییان زادهسیده فاطمه موحدسید امیرمحمد محدث
سید امیرمحمد محدث
خدیجه ثناییان زادهسیده فاطمه موحدمحسن سپهر
شیوه ارجاع
�ناییان زاده، خدیجه و موحد، سیده فاطمه و سپهر، محسن و محدث، سید امیرمحمد،1404،بررسی حق صلح در مثنوی معنوی مولانا،بیست و سومین کنفرانس بین المللی حقوق و علوم قضای�
ارائه‌شده در
مجموعه مقالات بیست و سومین کنفرانس بین المللی حقوق و علوم قضایی17 بهمن 1404 · مسجد سلیمان