چکیده مقاله
در حقوق فرانسه، تقابل میان اراده باطنی و اراده ظاهری از مباحث بنیادین حقوق قراردادها و نظریه تعهدات است این تقابل، قلب نظریه سنتی رضایت را تشکیل می دهد که بر اساس اصل حاکمیت اراده، قصد درونی طرفین را معیار اصلی ایجاد و تفسیر تعهدات می داند با این حال، ضرورت های عملی، حفظ امنیت معاملات و حمایت از اعتماد مشروع طرف مقابل، نظام حقوقی را به سوی توجه بیشتر به نمود عینی و اعلام شده اراده سوق داده است مقاله حاضر به بررسی دامنه و قلمرو هر یک از این دو عنصر و تعامل پیچیده بین آن ها در حقوق فعلی فرانسه می پردازد تحولات رویه ای و دکترینی نشان می دهد که اگرچه اصل رضایت کماکان سنگ بنای حقوق قراردادهاست، اما در رویارویی با ضرورت های امنیت حقوقی و عدالت معاوضی، غالبا اراده ظاهری بر اراده باطنی غلبه می یابد، به ویژه زمانی که طرف سوم با حسن نیت در برابر نمود خارجی اعتماد کرده باشد مفاهیمی چون نظریه ظاهر، تفسیر عینی قرارداد و مسئولیت ناشی از اعلام اراده، تجلی های این تعادل جویی هستند نتیجه آن که حقوق فرانسه در مسیری تکاملی، از تعصب محض بر اراده باطنی فاصله گرفته و به سمت نظامی ترکیبی حرکت کرده که در آن، اراده اعلام شده و قابل درک برای یک شخص معقول، در بسیاری از موارد معیار نهایی به شمار می آید
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�یرازی، سوسن و احمدی، سید مهدی و حسینی مقدم، سید عسگری،1404،بررسی قلمرو اراده باطنی و اراده ظاهری در حقوق فرانسه،بیست و سومین کنفرانس بین المللی حقوق و علوم قضای�
ارائهشده در
مجموعه مقالات بیست و سومین کنفرانس بین المللی حقوق و علوم قضایی17 بهمن 1404 · مسجد سلیمان