چکیده مقاله
ساختار جزیره ای نظام بین الملل، ایجاد اعتماد را به عنوان پیش شرط همکاری موثر به چالشی محوری تبدیل کرده است در این میان، اصل شفافیت حقوقی بین المللی به عنوان راهکاری برای کاهش عدم قطعیت مطرح شده، اما سازوکار دقیق تبدیل آن به اعتماد، به ویژه با نقش واسطه ای اعتبار نهادها، به اندازه کافی مورد بررسی تجربی قرار نگرفته است این پژوهش با هدف تبیین رابطه علی بین شفافیت حقوقی بین المللی، اعتبار نهادها و اعتماد دولت ها و آزمون نقش میانجی اعتبار انجام شد پژوهش حاضر از نوع کمی و با روش پیمایشی است جامعه آماری را چهار گروه تخصصی شامل اعضای هیئت علمی حقوق بین الملل، کارشناسان وزارت امور خارجه، وکلای فعال بین المللی و دانشجویان دکتری تشکیل دادند با استفاده از نمونه گیری غیراحتمالی ترکیبی و بر مبنای جدول نمونه گیری کرجسی و مورگان، ۲۹۰ پرسشنامه معتبر مبتنی بر مقیاس لیکرت جمع آوری شد داده ها با نرم افزار اسمارت پی ال اس و با بهره گیری از مدل سازی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی و روش بوت استرپ مورد تحلیل قرار گرفت یافته ها نشان داد که هر چهار فرضیه پژوهش تایید می شوند شفافیت تاثیر مستقیم مثبت و معناداری بر اعتماد دارد ضریب مسیر برابر ۰ ۱۴۲ ، اما این اثر ضعیف است شفافیت تاثیر قوی تری بر اعتبار نهادها دارد ضریب مسیر برابر ۰ ۶۲۳ و اعتبار نیز قوی ترین پیش بینی کننده اعتماد است ضریب مسیر برابر ۰ ۶۸۵ مهم تر آنکه، تحلیل مسیر غیرمستقیم و شاخص نسبت واریانس تبیین شده VAF برابر ۷۵ ۱٪ آشکار ساخت که اعتبار نهادهای بین المللی نقش یک میانجی جزئی قوی را ایفا می کند و بخش عمده تاثیر شفافیت بر اعتماد ضریب مسیر غیرمستقیم برابر ۰ ۴۲۷ از این مسیر عبور می نماید این نتیجه نشان می دهد که شفافیت، بیش از آنکه هدف نهایی باشد، ابزاری راهبردی برای کسب اعتبار و سپس جلب اعتماد است بر این اساس، پیشنهاد می شود نهادهای بین المللی، استراتژی خود را از «شفافیت محض» به «شفافیت در خدمت اعتبار» تغییر دهند
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�هرامی مکری، پارسا و میلانی، رحیم و غریبی، حسن،1404،تاثیر شفافیت حقوقی بین المللی بر اعتماد دولت ها با نقش میانجی اعتبار نهادهای بین المللی،بیست و سومین کنفرانس بین المللی حقوق و علوم قضای�
ارائهشده در
مجموعه مقالات بیست و سومین کنفرانس بین المللی حقوق و علوم قضایی17 بهمن 1404 · مسجد سلیمان