چکیده مقاله
این پژوهش به بررسی اثربخشی روش های یادگیری مشارکتی در پرورش علم و دانش و تقویت تعاملات اجتماعی دانش آموزان می پردازد یادگیری مشارکتی به عنوان یک رویکرد آموزشی فعال، بر تعامل مثبت و مسئولیت پذیری مشترک میان دانش آموزان تاکید دارد یافته ها نشان می دهد که این روش در مقایسه با آموزش های سنتی انفرادی، تاثیر معناداری بر عمق یادگیری و توسعه مهارت های اجتماعی دارد در محیط های یادگیری مشارکتی، دانش آموزان از طریق فعالیت های گروهی ساختاریافته به تبادل دانش می پردازند که این فرآیند منجر به درک عمیق تر مفاهیم علمی می شود پژوهش ها حاکی از آن است که تعاملات میان فردی در این روش، سبب تقویت تفکر انتقادی، خلاقیت و توانایی حل مسئله می گردد همچنین، کار گروهی منجر به توسعه مهارت های ارتباطی، همدلی و احترام به دیدگاه های متفاوت می شود از جمله مزایای این روش می توان به افزایش انگیزه درونی، کاهش اضطراب تحصیلی و بهبود خودکارآمدی اشاره کرد دانش آموزان در این محیط ها نه تنها یادگیرندگان منفعل نیستند، بلکه به نقش فعالی در فرآیند آموزش دست می یابند معلمان در این روش به عنوان تسهیل گر عمل می کنند و با طراحی فعالیت های هدفمند، زمینه را برای تعاملات سازنده فراهم می آورند با این حال، موفقیت این روش مستلزم رعایت اصولی مانند تعیین واضح اهداف گروهی، تقسیم عادلانه مسئولیت ها و ارزیابی مستمر فرآیندهاست چالش هایی مانند مدیریت زمان، تفاوت سطح دانش اعضا و مقاومت در برابر تغییر نیز نیاز به توجه دارند این پژوهش نشان می دهد که با وجود این چالش ها، یادگیری مشارکتی به عنوان یک راهبرد آموزشی اثربخش می تواند همزمان به ارتقای علمی و رشد اجتماعی دانش آموزان بینجامد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
پاشائی، احسان و احمدی، کوثر و کریم زاده، توحید و ایمانی، آتیه،1403،اثربخشی روش های یادگیری مشارکتی در پرورش علم و دانش و تعاملات اجتماعی،اولین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش وپرورش،ارومیه
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش وپرورش30 دی 1403 · ارومیه