بررسی اهمیت نظریه سازنده گرایی بر تعلیم وتربیت دانش آموزان استثنایی

چکیده مقاله

نظریه یادگیری سازنده گرایی به عنوان یک رویکرد فعال در یادگیری، تاکید بر نقش دانش آموز در ساخت و سازمان دهی دانش خود دارد این نظریه با استفاده از تعاملات اجتماعی و تجربیات دنیای واقعی، به دانش آموزان کمک می کند تا اطلاعات را از طریق کشف و حل مسئله به دست آورند در آموزش فراگیر برای دانش آموزان با نیاز ویژه، اصول این نظریه می تواند به طور موثری به فردی سازی یادگیری و پاسخ به نیازهای خاص هر دانش آموز کمک کند با توجه به تفاوت های فردی در دانش آموزان با نیاز ویژه، رویکرد سازنده گرایی می تواند به بهبود مشارکت فعال آنان در فرآیند یادگیری و تقویت خودکارآمدی شان کمک نماید با استفاده از اصول یادگیری سازنده گرایی، معلمان می توانند محیط های آموزشی شامل فعالیت های مبتنی بر کشف، حل مسئله، و استفاده از ابزارهای کمک آموزشی را طراحی کنند که متناسب با نیازهای خاص دانش آموزان با نیاز ویژه باشد این روش به دانش آموزان فرصت می دهد تا از طریق تجربه های عملی و تعامل با محیط یادگیری، مفاهیم را به طور عمیق تری درک کنند همچنین، این رویکرد با ارتقاء تعاملات اجتماعی و ایجاد حس تعلق در کلاس، موجب تقویت اعتماد به نفس و انگیزه یادگیری در دانش آموزان با نیاز ویژه می شود به این ترتیب، یادگیری سازنده گرایی نه تنها برای توانمندسازی دانش آموزان با نیاز ویژه موثر است، بلکه موجب ایجاد فضایی متنوع و برابر برای یادگیری همه دانش آموزان می شود

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

آمنه کرمشاهی

کارشناس ارشد روانشناسی و آموزش کودکان با نیازهای خاص دانشگاه اصفهان

کرمشاهی، آمنه،1404،بررسی اهمیت نظریه سازنده گرایی بر تعلیم وتربیت دانش آموزان استثنایی،دومین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش و پرورش،ارومیه

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش و پرورش15 بهمن 1404 · ارومیه