مسئولیت کیفری هوش مصنوعی در پرتو نظریه اراده مجازی در حقوق جزا

چکیده مقاله

این پژوهش با تمرکز بر مسئولیت کیفری هوش مصنوعی در پرتو نظریه اراده مجازی، امکان و حدود انتساب مسئولیت به سامانه های غیرانسانی را بررسی کرده است مسئله مرکزی آن است که چگونه می توان بدون فرض آگاهی انسانی و تجربه پدیداری، سازوکاری معتبر برای پاسخگویی کیفری ایجاد کرد؟ چارچوب اراده مجازی، اراده را به مثابه یک برساخته نهادی فهمانده که برای انتساب و تنظیم تکالیف کفایت دارد؛ مشابه الگوی مسئولیت اشخاص حقوقی با این حال، پیچیدگی فنی، رفتارهای نوپدید و پراکندگی زنجیره ارزش در اکوسیستم هوش مصنوعی ایجاب کرده که نظریه با ابزارهای مکملی مانند شفافیت، ممیزی الگوریتمی، سطح بندی ریسک، و تعیین تکالیف لایه به لایه برای همه بازیگران همراه شود یافته های پژوهش نشان داد پذیرش محدود و مشروط اراده مجازی توانسته خلا انتساب در رخدادهای پیچیده را پر کند، بازدارندگی طراحی را افزایش دهد و اعتماد عمومی را حفظ نماید بر اساس این تحلیل، پیشنهاد می شود چارچوب قانون گذاری با اصلاح مسئولیت کیفری اشخاص حقوقی، پیش بینی سازوکار گزارش اجباری، و تدوین استانداردهای فنی برای ایمنی، آزمون های پیش استقرار و ثبت رخداد تکمیل گردد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

فاطمه صادقی دمنه

کارشناسی ارشد حقوق جزا و جرم شناسی دانشگاه آزاد واحد خوراسگان

�ادقی دمنه، فاطمه،1404،مسئولیت کیفری هوش مصنوعی در پرتو نظریه اراده مجازی در حقوق جزا،بیست و سومین کنفرانس بین المللی حقوق و علوم قضای�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات بیست و سومین کنفرانس بین المللی حقوق و علوم قضایی17 بهمن 1404 · مسجد سلیمان