چکیده مقاله
آموزش دستور زبان فارسی در نظام آموزشی ایران طی دهه های اخیر عمدتا بر پایه روش های سنتی، قاعده محور و مبتنی بر حفظ کردن ساخت ها بوده است این رویکردها اگرچه در انتقال مفاهیم پایه ای دستور موثر بوده اند، اما در ایجاد درک عمیق، کاربرد واقعی و توانایی تحلیل زبانی چندان موفق عمل نکرده اند در مقابل، رویکردهای معنا محور که بر استفاده از متن، بافت، کاربرد واقعی زبان و تحلیل گفتمان استوارند، تلاش می کنند دستور را در بستر طبیعی زبان آموزش دهند این مقاله با رویکرد تحلیلی، کارآمدی این دو شیوه را با تکیه بر منابع کلاسیک و پژوهش های جدید بررسی می کند یافته ها نشان می دهد که روش های معنا محور با استفاده از متون ادبی، گفتاری و نوشتاری، موجب افزایش درک ساخت های نحوی، تقویت توانایی تحلیل و ارتقای مهارت های زبانی می شوند؛ در حالی که روش های سنتی بیشتر بر انتقال قواعد و حفظ کردن آن ها تمرکز دارند در پایان، پیشنهادهایی برای بهبود آموزش دستور زبان فارسی ارائه شده است
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�رزویی، محمد و احیایی، ایلناز،1404،کارآمدی رویکردهای معنا محور در آموزش دستور زبان فارسی در مقایسه با روش های سنتی از الفبا تا دانشگاه،چهارمین کنفرانس ملی راهکارهای توسعه وترویج آموزش علوم درایران،گله دار
ارائهشده در
مجموعه مقالات چهارمین کنفرانس ملی راهکارهای توسعه وترویج آموزش علوم درایران24 خرداد 1404 · گله دار