رابطه سبک مدیریت کلاس و یادگیری خود گردان

چکیده مقاله

هدف از این پژوهش، بررسی ارتباط سبک مدیریت کلاس با یادگیری خود گردان دانش آموزان دوره ی متوسطه بود جامعه ی آماری پژوهش، ۴۰۸۹ نفر دانش آموزان دختر و ۳۵۰ نفر دبیران زن مدارس متوسطه شهرستان یاسوج در سال ۹۹ ۱۴۰۰ بود از میان این جامعه، تعداد ۳۵۴ نفر از دانش آموزان و ۱۸۶ نفر از دبیران با استفاده از جدول تعیین حجم نمونه کرجسی و مورگان به عنوان نمونه با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود جهت جمع آوری داده ها از دو پرسشنامه ی نگرش و باورهای معلمان در مورد مدیریت کلاس مارتین و بالدوین و راهبردهای انگیزش برای یادگیری پنتریچ استفاده شد که روایی پرسشنامه ها به تایید صاحب نظران رسیده و ضریب پایایی آنها به ترتیب ۰/۶۸ و ۰/۷۶ است داده ها با استفاده از روش های آماری توصیفی میانگین و انحراف معیار و روش های آمار استنباطی ضریب همبستگی پیرسون ، آزمون t تک نمونه ای و رگرسیون چندگانه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت نتایج بهدست آمده نشان داد که بین سبک مدیریت کلاس تعاملی و مداخله گر با یادگیری خودگردان رابطه ی معنادار وجود دارد اما بین سبک مدیریت غیر مداخله گر و یادگیری خود گردان رابطه ی معنادار به دست نیامد تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که سبک های مدیریت تعامل گرا و مداخله گر پیش بین معنادار یادگیری خود گردان هستند

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

معصومه همتی نصرابادی سفلی

کارشناسی ارشد زبان ادبیات فارسی

همتی نصرابادی سفلی، معصومه،1400،رابطه سبک مدیریت کلاس و یادگیری خود گردان،دهمین کنفرانس بین المللی روانشناسی، مشاوره و علوم تربیت�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دهمین کنفرانس بین المللی روانشناسی، مشاوره و علوم تربیتی14 آبان 1400