بررسی جایگاه برنامه های درسی به ویژه آموزش عالی در توسعه پایدار و همه جانبه در ایران

چکیده مقاله

در غالب کشورهای پیشرفته و کشورهای در حال توسعه، حل مسائل و رفع نیازمندی های اهداف توسعه را دانشگاه و دانشگاهیان تحقق بخشیده اند اختلاف اصلی که باعث تفاوت معنادار بین وضعیت کشورهای پیشرفته و توسعه یافته و کشورهای در حال توسعه شده است، نوع نگرش آنها به توسعه علمی و ارزش گذاری آنان به این عامل حیاتی و پایه اصلی توسعه است هر چه آموزش بیشتر و با کیفیت بهتر ارائه شده است، توسعه ملی سریع تر صورت پذیرفته است در این مطالعه از روش کتابخانه ای ومروری با رویکرد نقادی استفاده و در آن برخی اسناد و منابع مرتبط در خصوص مفاهیم و اهداف توسعه پایدار و رویکردهای مربوط و برنامه ها و سیاست های آموزشی و آموزش عالی مورد نقد و بررسی قرار گرفته است تاثیرگذاری برنامه های آموزشی در توسعه پایدار ،مستلزم وجود رویکردسیستمی، راهبردی انعطاف پذیرو آینده نگرو جامع نسبت به ابعاد چند گانه آن است بنابراین توسعه پایدار، امری سیستمی، فراگیر و وابسته است و نمیتواند صرفا در یک بخش اتفاق بیفتد آموزش از طریق ارتقا مهارتها، توانایی ها و شایستگی های فردی منجر به انباشت سرمایه انسانی درفرد و جامعه میشود و دامنه آزادی فرد را به وسیله افزایش توانمندیهای او توسعه میدهد در نظام بین المللی نوین تقسیم کار،آموزش نقش محوری را در تقسیم کشورهای جهان دارا است و کشورهایی که از نظام آموزشی مطلوب تری برخوردارند توانسته اند با استفاده از تولیدات با فناوری بالا و دانش بنیان از رشد اقتصادی پایداری برخوردار گردند براساس تجربه سایر کشورها شامل دو کشور ژاپن و چین در خصوص آموزش و نظام آموزشی میتوان نتیجه گرفت که طراحی نظام آموزشی مناسب پیش شرط اصلی توسعه یافتگی هرکشور وحرکت کشور در مسیر کشورهای جهان اول خواهد بود

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

پریشاد روغنی

دانشجوی دکتری رشته برنامه ریزی درسی

رضا عباسی بختیاری

دانشکده علوم انسانی، واحد میمه، دانشگاه آزاد اسلامی، میمه، ایران

�وغنی، پریشاد و عباسی بختیاری، رضا،1402،بررسی جایگاه برنامه های درسی به ویژه آموزش عالی در توسعه پایدار و همه جانبه در ایران،هفدهمین کنفرانس بین المللی روانشناسی، مشاوره و علوم تربیت�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات هفدهمین کنفرانس بین المللی روانشناسی، مشاوره و علوم تربیتی20 مرداد 1402