چکیده مقاله
اختلالات روانی و هیجانی از جمله افسردگی، اضطراب، اختلال دوقطبی و استرس پس از سانحه از عوامل مهمی هستند که می توانند خطر بروز افکار خودکشی را افزایش دهند این اختلالات با تاثیرگذاری بر عملکرد شناختی و عاطفی فرد، موجب کاهش توانایی مقابله با مشکلات زندگی و کاهش امید به آینده می شوند افراد مبتلا به این مشکلات معمولا سطح پایینی از تاب آوری دارند که آن ها را در برابر بحران های روانی آسیب پذیرتر می کند عواملی مانند تنهایی، نداشتن حمایت اجتماعی و تجربه رویدادهای ناگوار زندگی می توانند شدت این مشکلات را افزایش دهند بنابراین، شناسایی و درمان به موقع این اختلالات، نقش مهمی در کاهش میزان افکار و رفتارهای خودکشی دارد درمان های روان شناختی از جمله درمان شناختی رفتاری CBT ، رفتاردرمانی دیالکتیکی DBT و درمان های مبتنی بر پذیرش و تعهد ACT می توانند به بهبود شرایط روحی بیماران و افزایش تاب آوری آن ها کمک کنند این روش ها با اصلاح الگوهای فکری منفی، تقویت مهارت های مقابله ای و افزایش حمایت اجتماعی، فرد را در مدیریت بهتر هیجانات و کاهش رفتارهای پرخطر یاری می کنند همچنین، درمان های گروهی و خانواده درمانی می توانند شبکه حمایتی موثری برای فرد ایجاد کرده و احساس تعلق و ارزشمندی او را تقویت کنند به طور کلی، مداخلات روان شناختی با بهبود سلامت روان و افزایش تاب آوری، می توانند تاثیر قابل توجهی در پیشگیری از خودکشی و افکار خودکشی داشته باشند
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�لیلی راد، پروانه،1403،بررسی اختلالات روانی و هیجانی و تاثیر درمان های روان شناختی در پیشگیری از خودکشی و افکارخودکشی و تاب آوری،اولین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش وپرورش،ارومیه
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش وپرورش30 دی 1403 · ارومیه