سازش و مدارا در صحیفه سجادیه

چکیده مقاله

این مقاله به بررسی تطبیقی مفهوم سازش و مدارا در یکی از مهم ترین متون شیعی، یعنی صحیفه سجادیه می پردازد مدارا و سازش در آموزه های دینی نه تنها فضائل اخلاقی هستند بلکه ابزارهای عملی و راهبردی برای کاهش تنش ها، تعارضات و خصومت های فردی و اجتماعی به شمار می آیند پژوهش حاضر با تحلیل نمونه ای از دعاهای صحیفه نشان می دهد که این متن مقدس بر گذشت، حلم، عفو، حسن ظن، خیرخواهی و رعایت حقوق دیگران تاکید دارد و این آموزه ها قابلیت پیاده سازی هم در زندگی فردی و هم در تعاملات اجتماعی را دارند رعایت اصول مدارا و سازش موجب کاهش واکنش های هیجانی و منفی، کنترل خشم، افزایش بردباری و پرورش نگرش مثبت نسبت به دیگران می شود و زمینه های اعتماد، همدلی، همکاری و همزیستی مسالمت آمیز را فراهم می آورد تحلیل تطبیقی دعاها نشان می دهد که با وجود تفاوت های سبکی و ساختاری میان فرازهای مختلف صحیفه، پیام اخلاقی و اجتماعی یکپارچه و همسو است و تمامی آموزه ها در جهت ترویج تعامل مسالمت آمیز، پیشگیری از تعارضات، کاهش خصومت های روانی و اجتماعی و تقویت انسجام جمعی حرکت می کنند افزون بر این، مدارا به عنوان یک اصل تربیتی و اجتماعی، نقش بنیادین در شکل دهی رفتارهای اخلاقی، مدیریت تعارضات، ارتقای مهارت های ارتباطی و تقویت روابط انسانی دارد و می تواند الگوی عملی برای کاهش خشونت، پرورش فرهنگ صلح، تعامل سازنده با دیگران و تقویت انسجام اجتماعی در جوامع معاصر فراهم کند در مجموع، سازش و مدارا در صحیفه سجادیه نه تنها فضیلت فردی بلکه سیاست اخلاقی و اجتماعی هوشمندانه ای برای مدیریت تعارض ها و ارتقای کیفیت روابط انسانی محسوب می شوند و پیامدهای آن در سطح فردی و اجتماعی قابل مشاهده و کاربردی است

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

فاطمه ارتضاء

فرهنگی

�رتضاء، فاطمه،1404،سازش و مدارا در صحیفه سجادیه،دومین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش و پرورش،ارومیه

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش و پرورش15 بهمن 1404 · ارومیه