چکیده مقاله
بومی گرایی در آموزش زبان و ادبیات فارسی نقش مهمی در تقویت هویت فرهنگی و ملی دانش آموزان ایفا می کند این رویکرد بر توجه به ارزش ها، سنت ها، ادبیات محلی و گویش های منطقه ای تاکید دارد و یادگیرندگان را با ریشه های تاریخی و فرهنگی زبان مادری خود آشنا می کند استفاده از متون محلی و ادبیات بومی می تواند انگیزه یادگیری را افزایش دهد و حس تعلق به جامعه و فرهنگ را در زبان آموزان تقویت کند علاوه بر این، بومی گرایی کمک می کند تا مهارت های زبانی در بستر واقعی فرهنگی شکل گیرد و زبان آموزان با مفاهیم و اصطلاحات بومی به صورت طبیعی و عمیق تر آشنا شوند توجه به زمینه های فرهنگی و اجتماعی هر منطقه، امکان تدریس معناگرا و کاربردی زبان را فراهم می آورد همچنین، این رویکرد می تواند خلا بین آموزش رسمی و زندگی روزمره زبان آموزان را پر کند در نتیجه، بومی گرایی باعث می شود آموزش زبان و ادبیات فارسی نه تنها انتقال دانش بلکه انتقال فرهنگ و هویت نیز باشد علاوه بر تقویت هویت فرهنگی، بومی گرایی در آموزش ادبیات فارسی موجب ارتقای تفکر انتقادی و تحلیل فرهنگی در دانش آموزان می شود آشنایی با داستان ها، شعرها و متون محلی، زمینه ای برای مقایسه فرهنگی و شناخت تفاوت ها و شباهت های زبانی فراهم می کند این امر به دانش آموزان کمک می کند تا درک عمیق تری از زبان و کارکردهای آن پیدا کنند و مهارت های تحلیلی و استدلالی خود را تقویت کنند همچنین، ادبیات بومی می تواند به عنوان ابزار آموزشی در آموزش مهارت های نوشتاری، گفتاری و شنیداری مورد استفاده قرار گیرد بهره گیری از عناصر فرهنگی محلی در فعالیت های کلاسی، مشارکت فعال دانش آموزان را افزایش می دهد و یادگیری را از حالت خشک و صرفا حفظی خارج می کند در نهایت، بومی گرایی می تواند نقش موثری در پایداری زبان فارسی در برابر تهدیدهای جهانی شدن و ترویج زبان های خارجی ایفا کند و آموزش را به تجربه ای معنی دار و نزدیک به زندگی واقعی تبدیل کند
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�دیری آقایی، یونس،1403،نقش بومی گرایی در آموزش زبان و ادبیات فارسی،اولین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش وپرورش،ارومیه
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش وپرورش30 دی 1403 · ارومیه