نقش دروس و مباحث عرفانی و دینی در تربیت شهروند مطلوب و ددغه مند به محیط زیست و طبیعت

چکیده مقاله

مفهوم تربیت شهروند مطلوب به معنای پرورش افرادی است که نه تنها از نظر فردی و اجتماعی مسئولیت پذیر باشند، بلکه نسبت به محیط زیست و طبیعت نیز دغدغه مند و آگاه شوند در این راستا، دروس و مباحث عرفانی و دینی به ویژه در متون اسلامی و آموزه های عرفانی می توانند نقش مهمی در شکل دهی به چنین نگرشی ایفا کنند این آموزه ها با تاکید بر ارزش های اخلاقی، زیست محیطی و مسئولیت فردی، می توانند ذهنیت و رفتار شهروندان را نسبت به حفظ محیط زیست ارتقا دهند و آنان را در برابر تهدیدات زیست محیطی حساس کنند از سوی دیگر، تعالیم دینی و عرفانی به ویژه در فقه اسلامی و مفاهیم اخلاقی موجود در متون عربی، تاکید فراوانی بر احترام به طبیعت و حفظ تعادل میان انسان و محیط زیست دارند در این مقاله، به بررسی این ارتباطات پرداخته می شود تا نشان دهد چگونه تربیت معنوی و دینی می تواند شهروندانی مسئول و آگاه نسبت به محیط زیست تربیت کند به ویژه در جوامع معاصر، که بحران های زیست محیطی روز به روز تشدید می شود، آموزه های دینی و عرفانی می توانند به عنوان ابزاری موثر برای ایجاد تغییری پایدار در نگرش و رفتار مردم نسبت به طبیعت و محیط زیست عمل کنند

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

سروه علی کاظمی

کارشناسی ارشد زبان و ادبیات عرب

میدیا محمدیان

کارشناسی ارشد فقه و مبانی حقوق اسلامی

پریسا سلیمانی دهبکری

لیسانس جغرافیای طبیعی

�لی کاظمی، سروه و محمدیان، میدیا و سلیمانی دهبکری، پریسا،1403،نقش دروس و مباحث عرفانی و دینی در تربیت شهروند مطلوب و ددغه مند به محیط زیست و طبیعت،اولین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش وپرورش،ارومیه

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات اولین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش وپرورش30 دی 1403 · ارومیه