بررسی نوآوری های ساختاری در شعر نیما و تاثیر آن بر ادبیات معاصر

چکیده مقاله

چکیده نیما یوشیج، به عنوان بنیان گذار شعر نو فارسی، نقشی بنیادین در تحول ساختار شعر معاصر ایفا کرده است نوآوری های ساختاری او نه تنها محدود به شکستن قالب های سنتی و عبور از وزن و قافیه کلاسیک بود، بلکه نگرشی نو به زبان، روایت، تصویرسازی، موسیقی درونی و نحو شاعرانگی را نیز در پی داشت در این مقاله مروری، با نگاهی تحلیلی به مولفه های اصلی ساختارشکنی در شعر نیما پرداخته شده و چگونگی تاثیر این تحولات بر جریان های اصلی شعر معاصر، از دهه های آغازین قرن چهاردهم تا روزگار حاضر بررسی شده است یافته های این پژوهش نشان می دهد که نیما با گشودن افق های تازه در عرصه فرم و محتوا، نه فقط مسیر شعر را از فضای تغزلی سنتی به ساحت اندیشه ورزانه سوق داد، بلکه زمینه ساز ظهور جریان هایی چون شعر نیمایی، شعر سپید، و شعر موج نو شد تاکید نیما بر بیان درونی، زبان بومی، نثرگرایی و نگاه اجتماعی، تاثیر ماندگاری بر شاعران نسل های بعدی گذاشت و موجب شد که شعر فارسی به سوی فرم های متکثر، متنوع و چندلایه میل کند مقاله حاضر می کوشد ضمن بازخوانی نظریه های نیما در باب ساختار شعر، تاثیرات مستقیم و غیرمستقیم او را در سبک شناسی شعر معاصر ایران بازتاب دهد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

هانیه جیررود هاشمی

دانشجوی آموزش زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه فرهنگیان پردیس فاطمه الزهرا س ساری

�یررود هاشمی، هانیه،1403،بررسی نوآوری های ساختاری در شعر نیما و تاثیر آن بر ادبیات معاصر،اولین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش وپرورش،ارومیه

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات اولین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش وپرورش30 دی 1403 · ارومیه