چکیده مقاله
هدف از این پژوهش، بررسی تاثیر آموزش مهارت های خودکنترلی بر کاهش اختلالات رفتاری، افزایش سازگاری اجتماعی و بهبود پیشرفت تحصیلی در دانش آموزان بود این مطالعه از نوع مطالعات نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل انجام شد جامعه آماری پژوهش را دانش آموزان پسر مقطع ابتدایی شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۲ ۱۴۰۳ تشکیل دادند که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و سپس به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند برای جمع آوری داده ها از سه ابزار مختلف استفاده گردید: پرسشنامه علائم مرضی کودکان CSI ۴ برای سنجش اختلالات رفتاری، پرسشنامه سازگاری اجتماعی سینها و سینگ برای اندازه گیری میزان سازگاری، و میانگین نمرات نوبت اول به عنوان شاخص پیشرفت تحصیلی گروه آزمایش به مدت ۱۰ جلسه ۶۰ دقیقه ای تحت یک برنامه آموزشی ساختاریافته خودکنترلی قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل در این دوره شرکت نداشت یافته های حاصل از تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس ANCOVA نشان داد که بین عملکرد دو گروه در پس آزمون، پس از کنترل اثر پیش آزمون، تفاوت معناداری وجود دارد به عبارتی، آموزش خودکنترلی به طور معناداری منجر به کاهش نمرات اختلالات رفتاری شامل مشکلات برونی سازی شده مانند بیش فعالی/بی اعتنایی و نقص توجه و همچنین مشکلات درونی سازی شده مانند اضطراب و افسردگی در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد همچنین، نتایج حاکی از آن بود که دانش آموزان گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل، نمرات بالاتری در سازگاری اجتماعی کسب کردند که نشان دهنده بهبود در مهارت های ارتباطی، همکاری با همسالان و پذیرش قوانین اجتماعی بود علاوه بر این، تاثیر مثبت و معنادار آموزش بر پیشرفت تحصیلی نیز مشاهده گردید و میانگین نمرات تحصیلی گروه آزمایش به طور چشمگیری افزایش یافت
کلیدواژهها
نویسندگان
لادن خدائی دمیرچی
دانش آموخته ی کارشناسی زیست شناسی دانشگاه آزاد مرند
شیوه ارجاع
�دائی دمیرچی، لادن،1403،تاثیر آموزش خودکنترلی بر اختلالات رفتاری، سازگاری اجتماعی و پیشرفت تحصیلی در دانش آموزان،اولین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش وپرورش،ارومیه
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش وپرورش30 دی 1403 · ارومیه