چکیده مقاله
در سال های آغازین تحصیل، کودکان برای نخستین بار وارد محیطی می شوند که روابط اجتماعی و آموزشی ساختاریافته ای را تجربه می کنند در این مرحله، معلم نه تنها نقش انتقال دهنده دانش را دارد، بلکه به عنوان یک الگوی رفتاری و عاطفی، نقشی کلیدی در شکل دهی نگرش ها و باورهای تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند ارتباط عاطفی میان معلم و دانش آموز، به عنوان یکی از مولفه های اساسی در فرایند یاددهی–یادگیری، عاملی موثر در شکل گیری «هویت تحصیلی مثبت» محسوب می شود هویت تحصیلی مثبت به معنای درک مطلوب از خود به عنوان یادگیرنده ای توانمند، باانگیزه و مسئول است این هویت، پایه ای برای موفقیت تحصیلی و رشد شخصیتی دانش آموزان فراهم می آورد هنگامی که معلم با دانش آموزان رابطه ای بر پایه احترام، محبت، همدلی و درک متقابل برقرار می سازد، احساس امنیت روانی، تعلق و ارزشمندی در آنان تقویت می شود چنین ارتباطی سبب می شود دانش آموزان با علاقه در فعالیت های یادگیری مشارکت کنند و به تحصیل نه به عنوان وظیفه، بلکه به عنوان بخشی از هویت شخصی خود بنگرند نتایج تحقیقات نظری و تجربی حاکی از آن است که تعاملات گرم و حمایتی معلم، می تواند اضطراب تحصیلی را کاهش دهد، انگیزش درونی را افزایش دهد و رفتارهای تحصیلی مثبت تری را در دانش آموزان شکل دهد در مقابل، ارتباط سرد، بی توجه یا تنش زا، منجر به احساس طرد، کاهش اعتمادبه نفس و ضعف در شکل گیری هویت تحصیلی می شود بر این اساس، پرورش مهارت های عاطفی و ارتباطی در معلمان دوره ابتدایی، ضرورتی اجتناب ناپذیر برای تحقق آموزش وپرورشی انسانی و موثر است
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
فدائی، رضا،1403،تاثیر ارتباط عاطفی معلم و دانش آموز بر شکل گیری هویت تحصیلی مثبت در دوره ابتدایی،اولین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش وپرورش،ارومیه
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش وپرورش30 دی 1403 · ارومیه