چکیده مقاله
رابطه معلم–دانش آموز یکی از تعیین کننده ترین عوامل در کیفیت تجربه آموزشی، سلامت روانی و میزان مشارکت تحصیلی دانش آموزان است این پژوهش مروری تحلیلی با رویکرد نظام مند، با هدف بررسی ابعاد مختلف این رابطه و اثرات آن بر سلامت روان و مشارکت تحصیلی انجام شد جست وجو در پایگاه های داخلی نورمگز، SID، مگیران و خارجی ERIC، Scopus، Web of Science، Google Scholar برای سال های ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۴ صورت گرفت و از میان ۱٬۰۴۷ مقاله، ۵۲ مطالعه واجد شرایط نهایی انتخاب شدند تحلیل داده ها نشان داد که کیفیت بالای رابطه معلم–دانش آموز با کاهش سطح اضطراب و افسردگی، افزایش عزت نفس، بهبود انگیزش درونی، و تقویت مشارکت شناختی، هیجانی و رفتاری در کلاس همراه است همچنین حمایت هیجانی، اعتماد متقابل و بازخورد سازنده از سوی معلمان، نقش کلیدی در ایجاد محیط آموزشی سالم ایفا می کنند در مقابل، روابط مبتنی بر کنترل افراطی، بی توجهی یا رفتار منفی معلم، می تواند منجر به افت تحصیلی، کاهش انگیزش و بروز مشکلات رفتاری شود نتایج این مرور نشان دهنده اهمیت آموزش مهارت های ارتباطی به معلمان، ایجاد چارچوب های مشارکتی در کلاس، و تقویت نقش حمایتگری معلم در مدرسه است
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�پاهیان، محمد و سپاهیان، بخت بی بی،1403،تاثیر رابطه معلم – دانش آموز بر سلامت روان و مشارکت تحصیلی،اولین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش وپرورش،ارومیه
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش وپرورش30 دی 1403 · ارومیه