چکیده مقاله
شعر کلاسیک فارسی همواره نقش برجسته ای در فرهنگ و آموزش زبان فارسی ایفا کرده است مقاله ی حاضر با رویکردی مروری، به بررسی تاثیر آموزش شعر کلاسیک بر ارتقاء ذوق ادبی و توانایی نگارش دانش آموزان در مقاطع تحصیلی مختلف می پردازد با تحلیل مطالعات پیشین، نظریه های ادبی و روان زبان شناسی، مشخص می شود که عناصر بلاغی، تصویرسازی شاعرانه، موسیقیایی زبان و مفاهیم عمیق اخلاقی در اشعار حافظ، سعدی، فردوسی و مولانا می تواند منجر به تقویت تخیل، احساس زیبایی شناسی و انس با زبان شود همچنین یافته ها بیانگر این نکته اند که دانش آموزانی که در معرض آموزش ساخت یافته و تعاملی شعر قرار می گیرند، از سبک نگارشی خلاق تر، انسجام معنایی بالاتر و توانایی بیان شخصی عمیق تری برخوردارند آموزش شعر نه تنها به تقویت مهارت نوشتن کمک می کند، بلکه باعث ایجاد انگیزه برای خواندن، شنیدن و گفت وگوی ادبی نیز می شود این مقاله ضمن بررسی نقاط قوت و ضعف پژوهش های موجود، پیشنهادهایی برای طراحی برنامه ی درسی مبتنی بر شعر کلاسیک ارائه می دهد و بر ضرورت بازنگری در رویکردهای سنتی آموزش ادبیات تاکید دارد در نهایت، نتیجه گیری مقاله بر آن است که شعر کلاسیک می تواند به عنوان ابزاری تربیتی و آموزشی موثر در نظام آموزش زبان فارسی به کار گرفته شود
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�ارعی، مرضیه،1403،تاثیر شعر کلاسیک فارسی برپرورش ذوق ادبی و مهارت نگارش دانش آموزان،اولین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش وپرورش،ارومیه
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش وپرورش30 دی 1403 · ارومیه