چکیده مقاله
هدف این مقاله بررسی شواهد نظری و تجربی پیرامون اثرات مداخلات هوشمند مبتنی بر بازی های دیجیتال serious games, digital therapeutics بر خودتنظیمی هیجانی کودکان دارای اختلالات یادگیری است ابتدا مبانی نظری و سازوکارهای رابط میان بازی محوری، انگیزش و فرایندهای تنظیم هیجانی تشریح شد؛ سپس مرور نظام مند ادبیات بین المللی و داخلی انجام گرفت شواهد نشان می دهد که بازی های دیجیتال آموزشی/درمانی می توانند تجربه هیجانی منفی را کاهش دهند، مهارت های شناسایی و کنترل هیجان را تقویت کنند و باعث افزایش مشارکت و انگیزش در فرایند درمان یا آموزش شوند؛ اما اثربخشی واقعی بر توانمندی های گزارش شده خودتنظیمی متاثر از طراحی بازی، وجود بازخورد بیوفیدبک، مشارکت مراقبان و کیفیت اجراست Reynard et al , ۲۰۲۲; Choi et al , ۲۰۲۲ در مطالعات مرتبط با کودکان دارای نیازهای ویژه یا اختلالات یادگیری، شواهد نشان می دهد که بازی های جدی می توانند به بهبود مهارت های خواندن/نوشتن و حمایت از خودتنظیمی کمک کنند، اما اغلب پژوهش ها نمونه های کوچک، نبود پیگیری طولی یا کمبود گروه کنترل دارند Marinelli et al , ۲۰۲۳ در پایان پیشنهادهایی برای طراحی مداخلات بومی، تلفیق خانواده مدرسه، و مطالعات تصادفی شده و طولی ارائه شده است
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�ریسمانی، مریم حاجی،1403،تاثیر مداخلات هوشمند مبتنی بر بازی های دیجیتال بر خود تنظیمی هیجانی کودکان با اختلالات یادگیری،اولین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش وپرورش،ارومیه
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش وپرورش30 دی 1403 · ارومیه