چکیده مقاله
داستان ها و قصه های کهن ایرانی، به عنوان بخشی از میراث فرهنگی غنی ایران، نقش بسیار مهمی در شکل گیری خودپنداره ملی کودکان ایفا میکنند این پژوهش با رویکرد کتابخانه ای، به بررسی تاثیر این داستانها بر هویت یابی و تثبیت خودپنداره ملی در کودکان میپردازد از طریق تحلیل گسترده منابع علمی معتبر منتشرشده در سال های اخیر ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۳ ، نقش پربار داستان های کهن در انتقال ارزش ها، باورها و هنجارهای فرهنگی به نسل های جوان شناسایی شده است داستان های حماسی و اخلاقی مثل شاهنامه، کلیله و دمنه، و دیگر روایت های تاریخی و ادبی، با ویژگی هایی همچون آموزش غیرمستقیم، تقویت تخیل، و ایجاد حس تعلق و امنیت روانی، به کودکان کمک میکنند تا هویت ملی خود را بشناسند و آن را در زندگی روزمره خود تثبیت کنند نتایج پژوهش نشان میدهد که بهره گیری از این منابع در آموزش های فرهنگی و تربیتی میتواند تاثیر چشمگیری بر ارتقای خودآگاهی و حس خودپنداره کودکان داشته باشد همچنین، بازنویسی ها و بازآفرینی های خلاقانه داستانهای کهن، راهکار مناسبی برای نوگرایی در انتقال میراث فرهنگی به کودکان امروز است این مطالعه با تاکید بر اهمیت حفظ و معرفی داستانهای کهن، پیشنهاد میکند که برنامه های آموزشی و فرهنگی بیشتری به این منابع اختصاص یابد تا نسل آینده بتواند ریشه های فرهنگی خود را بهتر بشناسد و با افتخار هویت ملی اش را حفظ کند این پژوهش میتواند زمینه ساز مطالعات بیشتر و کاربردی تر در حوزه ادبیات کودک و تقویت هویت ملی باشد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�انی جوی آباد، زینب و خلیلی، نرگس و رحمتی، زهرا و دخیلی مقدم، فاطمه،1403،تاثیرداستان های کهن ایرانی بر شکل گیری خودپنداره ملی در کودکان،اولین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش وپرورش،ارومیه
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش وپرورش30 دی 1403 · ارومیه