مدیریت بهبود عملکرد و کارایی با وقت گذاری

چکیده مقاله

در دنیای متحول و پیچیده امروزی، مدیریت منابع، به ویژه «زمان» به عنوان یکی از نایاب ترین و غیرقابل بازگشت ترین منابع انسانی، به یکی از ارکان اصلی موفقیت در سازمان ها و زندگی فردی تبدیل شده است پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه میان مدیریت زمان و ارتقای عملکرد و کارایی فردی/سازمانی انجام شده است هدف اصلی این تحقیق، تبیین این مسئله است که چگونه الگوریتم های زمان بندی و تکنیک های اولویت بندی می توانند از اتلاف منابع جلوگیری کرده و نرخ بهره وری را افزایش دهند این مقاله با استفاده از روش توصیفی تحلیلی به بررسی ابزارهای مدیریت زمان، موانع بهره وری مانند اهمال کاری و پراکندگی تمرکز و مدل های بهبود کارایی می پردازد یافته های تحقیق نشان می دهد که مدیریت زمان تنها به معنای پر کردن تقویم نیست، بلکه به معنای مدیریت «اولویت ها» و «انرژی» است نتایج تاکید می کند که پیوند میان برنامه ریزی استراتژیک زمانی و کنترل رفتارهای بازدارنده، منجر به بهبود چشمگیر کارایی، کاهش استرس و افزایش کیفیت خروجی نهایی می گردد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

مرضیه بذرگر

کارشناسی ارشد تحقیقات اموزشی

نازنین حاصلی

کارشناس ارشد تحقیقات آموزشی

�ذرگر، مرضیه و حاصلی، نازنین،1404،مدیریت بهبود عملکرد و کارایی با وقت گذاری،دومین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش و پرورش،ارومیه

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش و پرورش15 بهمن 1404 · ارومیه