چکیده مقاله
یکی از ثروت های مهم طبیعی، که نقش اساسی در توسعه و رشد اقتصادی، اشتغال و تولید دارد معادن می باشد؛ که بهره برداری مناسب از این سرمایه، نیازمند وجود مقررات دقیق و جامع می باشد، البته وضع قوانین روشن مستلزم بیان دقیق معنا و مفهوم معدن است اما باملاحظه باب معدن تعریف جامع و مانعی که برطرف کننده اختلاف نظر علما در احکام معدن و مصادیق آن باشد در کلام لغویان و فقها نیامده است ازاین رو در این مقاله، کلام فقها و لغویان و نظرات ایشان با ذکر خصوصیاتی مورد بررسی قرار گرفت و معلوم شد که طبق نظر اهل لغت و فقها، معدن معنای عامی دارد؛ و آن معنای عام این است که معدن مکانی است که در آن چیزی وجود دارد، که از زمین و در زمین به وجود آمده اعم از اینکه جامد باشد یا مایع و دارای خصوصیتی است که عقلا نسبت به آن شیء به خاطر آن خصوصیت رغبت پیدا می کنند و آن شیء دارای ارزش و منفعت است اینکه برخی اصرار می کنند که نظر فقها غیر از نظر لغویان است و اختلاف دارند، تمام نیست و معنای خاص فقهی یا شرعی برای کلمه معدن وجود ندارد و آن معنای که در عرف فقهی وجود دارد، همان معنای است که در عرف لغوی عام وجود دارد دیگر اینکه وجهی برای اعتبار قید خروج از حقیقت زمین در تعریف معدن و اطلاق آن بر مصادیقش وجود ندارد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�مشیدزاده، امیره و کوخایی زاده، کریم و نیازی، قدرت اله،1404،واکاوی ماهیت معدن در کلام لغویون و فقیهان،بیست و یکمین کنفرانس ملی پژوهش های نوین در تعلیم و تربیت، روانشناسی، فقه و حقوق و علوم اجتماعی،شیروان
ارائهشده در
مجموعه مقالات بیست و یکمین کنفرانس ملی پژوهش های نوین در تعلیم و تربیت، روانشناسی، فقه و حقوق و علوم اجتماعی28 بهمن 1404 · شیروان