چکیده مقاله
پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش روان درمانی بین فردی بر علائم حساسیت بین فردی در زنان مبتلا به افسردگی انجام شد روش پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود جامعه آماری شامل کلیه زنان افسرده شهر اصفهان در سال ۱۴۰۲ بود از میان آنان، ۳۰ زن که نمره پرسشنامه افسردگی بک II BDI II آنان بالای ۲۰ و همچنین در پرسشنامه SCL ۹۰ R نمره بالایی در حساسیت بین فردی داشتند، به صورت تصادفی انتخاب و در دو گروه آزمایش ۱۵ نفر و کنترل ۱۵ نفر جایگزین شدند گروه آزمایش تحت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای روان درمانی بین فردی قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس ANCOVA تجزیه و تحلیل شد نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که پس از کنترل اثر پیش آزمون، بین میانگین نمرات پس آزمون گروه های آزمایش و کنترل در متغیر حساسیت بین فردی بر اساس SCL ۹۰ R تفاوت معنی داری وجود دارد ۰۰۱/۰ > P به عبارت دیگر، روان درمانی بین فردی منجر به کاهش معنی دار علائم حساسیت بین فردی در گروه آزمایش شد در نتیجه با توجه به یافته های این پژوهش، روان درمانی بین فردی می تواند به عنوان یک مداخله موثر و کاربردی برای بهبود مشکلات بین فردی در زنان افسرده مورد استفاده قرار گیرد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
هادی، سمیه و گرجی، یوسف،1404،اثربخشی آموزش روان درمانی بین فردی بر علائم حساسیت بین فردی زنان افسرده،اولین کنفرانس بین المللی روانشناسی کاربردی و مشاوره،تهران
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین کنفرانس بین المللی روانشناسی کاربردی و مشاوره4 آذر 1404 · تهران