اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر سازگاری اجتماعی افراد با اختلال دو قطبی

چکیده مقاله

هدف پژوهش حاضر اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر سازگاری اجتماعی افراد با اختلال دو قطبی بود روش پژوهش نیمه تجربی با پیش آزمون پس آزمون و گروه گواه و جامعه آماری افراد مبتلا به اختلال دو قطبی در شهر اصفهان که به روش نمونه گیری دردسترس ۳۰ نفر انتخاب و بصورت تصادفی در دو گروه آزمایش ۱۵ نفر و گواه ۱۵ نفر تقسیم و سپس درمان مبتنی بر شفقت در ۸ جلسه هر جلسه ۹۰ دقیقه به مدت دو ماه و نیم برای گروه آزمایش اجرا شد ابزار پژوهش شامل پرسشنامه سازگاری کالیفرنیا ۱۹۵۳ بود تحلیل داده ها نشان داد که درمان مبتنی بر شفقت بر روابط اجتماعی افراد با اختلال دو قطبی ۲۷ درصد، روابط آموزشی ۱۸ درصد، روابط خانوادگی ۲۶ درصد، گرایش ضد اجتماعی ۱۸ درصد، مهارت های اجتماعی ۱۶ درصد و قالب های اجتماعی ۲۵ درصد تاثیر معناداری داشت بنابراین می توان از درمان مبتنی بر شفقت با هدف کاهش خودانتقادی در مراکز درمانی و بواسطه ی درمانگران استفاده کرد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

فاطمه سلیمانی

دانشجوی کارشناسی ارشد گروه روانشناسی، واحد نایین، دانشگاه آزاد اسلامی، نائین، ایران

علیرضا تقوائی

استادیار گروه روانشناسی، واحد نایین، دانشگاه آزاد اسلامی، نایین، ایران

�لیمانی، فاطمه و تقوائی، علیرضا،1404،اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر سازگاری اجتماعی افراد با اختلال دو قطبی،نهمین کنفرانس بین المللی و دوازدهمین همایش ملی مدیریت، روان شناسی و علوم رفتاری،تهران

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات نهمین کنفرانس بین المللی و دوازدهمین همایش ملی مدیریت، روان شناسی و علوم رفتاری30 آبان 1404 · تهران