اثربخشی طرحواره درمانی بر دلزدگی زناشویی و خود انتقادی زنان دچار اختلال واژینیسموس

چکیده مقاله

هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی طرحواره درمانی بر دلزدگی زناشویی و خود انتقادی زنان دچاراختلال واژینیسموس بود روش پژوهش: طرح پژوهشی حاضر نیمه آزمایشی و از نوع پیش آزمون پس آزمون بود جامعه آماری شامل زنان ۲۰ الی۴۵ سال دچار اختلال واژینیسموس مراجعه کننده به مراکز روان شناسی و مشاوره تخصصی سلامت جنسی، کلینیک های زنان و مراکز مشاوره خانواده شهر قم در نیمه دوم سال ۱۴۰۳بود که تعداد۳۰ نفر هرگروه ۱۵ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در گروه آزمایش و گروه گواه قرار گرفتند و به پرسشنامه دلزدگی زناشویی و پرسشنامه خود انتقادی پاسخ داده شد و در پایان به مدت۸ جلسه۹۰دقیقه ای، تحت درمان طرحواره درمانی قرار گرفتند یافته ها: نتایج به دست آمده حاکی از آن بود که اثربخشی طرحواره درمانی بر دلزدگی زناشویی و خود انتقادی زنان دچاراختلال واژینیسموس معنا دار است نتیجه گیری: بر اساس تحلیل های انجام شده می توان نتیجه گرفت که درمان طرحواره درمانی می تواند بر دلزدگی زناشویی و خود انتقادی زنان دچاراختلال واژینیسموس اثربخش باشد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

سید محسن حسینی

گروه روانشناسی بالینی، واحد آشتیان، دانشگاه آزاد اسلامی، آشتیان، ایران

�سینی، سید محسن،1404،اثربخشی طرحواره درمانی بر دلزدگی زناشویی و خود انتقادی زنان دچار اختلال واژینیسموس،هشتمین کنفرانس بین المللی سلامت، علوم تربیتی و روانشناس�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات هشتمین کنفرانس بین المللی سلامت، علوم تربیتی و روانشناسی30 آبان 1404