بررسی اثربخشی طرحواره درمانی تلفیقی بر کاهش علائم استرس پس از سانحه در زنان بازمانده از خشونت خانگی

چکیده مقاله

زمینه و هدف: اختلال استرس پس از سانحه یکی از شایع ترین پیامدهای روان شناختی خشونت خانگی علیه زنان است که موجب اختلال در عملکرد فردی، خانوادگی و اجتماعی می شود هدف این پژوهش، بررسی اثربخشی طرحواره درمانی تلفیقی بر کاهش علائم PTSD در زنان بازمانده از خشونت خانگی بود روش بررسی: این مطالعه از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل بود که در سال ۱۴۰۴ در شهر تهران انجام شد جامعه آماری شامل زنان بازمانده از خشونت خانگی بود که به مراکز مشاوره و خانه های امن بهزیستی مراجعه کرده بودند از میان آنان، ۳۰ نفر با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل هر کدام ۱۵ نفر قرار گرفتند ابزار جمع آوری داده ها، پرسشنامه PCL ۵ بود گروه آزمایش طی ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت طرحواره درمانی تلفیقی قرار گرفت داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس تحلیل شدند یافته ها: نتایج نشان داد میانگین نمرات PTSD در گروه آزمایش پس از مداخله به طور معناداری کاهش یافت از ۵۲/۶ به ۳۱/۸ ، در حالی که در گروه کنترل تغییر معناداری مشاهده نشد p < ۰ ۰۰۱ تحلیل کوواریانس با کنترل پیش آزمون نیز تفاوت معناداری را بین گروه ها در مرحله پس آزمون تایید کرد F=۱۸ ۷۱, p

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

مرضیه السادات طباطبایی

کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران

سیده فاطمه قرشی فریز

کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی، واحد بیرجند، دانشگاه آزاد اسلامی، بیرجند، ایران

ندا دیناری

کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشگاه بین المللی عسوله، اصفهان، ایران

مریم صفرلو

کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران

نسترن خاکپور

کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی، واحد گرگان، دانشگاه آزاد اسلامی، گرگان، ایران نویسنده مسئول

مهسا اصغری

کار شناسی ارشد روانشناسی بالینی، واحد خلخال، دانشگاه آزاد اسلامی، خلخال، ایران

�باطبایی، مرضیه السادات و قرشی فریز، سیده فاطمه و دیناری، ندا و صفرلو، مریم و خاکپور، نسترن و اصغری، مهسا،1404،بررسی اثربخشی طرحواره درمانی تلفیقی بر کاهش علائم استرس پس از سانحه در زنان بازمانده از خشونت خانگی،هفتمین کنفرانس بین المللی سلامت، علوم تربیتی و روانشناس�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات هفتمین کنفرانس بین المللی سلامت، علوم تربیتی و روانشناسی30 خرداد 1404