پیشبینی رغبت به ازدواج براساس احساس خودارزشمندی در جوانان

چکیده مقاله

چکیده پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه میان احساس خودارزشمندی و رغبت به ازدواج در دانشجویان مجرد ۲۰ تا ۴۰ سال شهر تهران در سال ۱۴۰۳ انجام شده است این پژوهش توصیفی از نوع همبستگی است که در آن متغیر مستقل، احساس خودارزشمندی و متغیر وابسته، رغبت به ازدواج است جامعه آماری این پژوهش، شامل کلیه دانشجویان مجرد شهر تهران در بازه سنی ۲۰ تا ۴۰ سال در سال ۱۴۰۳ می باشد و حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران، ۱۱۹ نفر تعیین شد برای جمع آوری داده ها از دو پرسشنامه رغبت سنج ازدواج پوراعتماد و حیدری ۱۳۸۳ که شامل ۲۴ گویه است و پرسشنامه احساس خودارزشمندی دوستی و حسینی نیا ۱۳۹۹ که شامل ۲۶ گویه است، استفاده شده است نتایج نشان داد که رابطه مثبت و معناداری بین احساس خودارزشمندی و رغبت به ازدواج جوانان وجود دارد؛ بدین صورت که با افزایش احساس خودارزشمندی در بین جوانان، میزان رغبت به ازدواج آنان نیز افزایش پیدا میکند

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

ریحانه قاسمی نیاسر

کارشناسی ارشد رشته جمعیتشناسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

حنانه صادقی

دانشجوی کارشناسی ارشد رشته روانشناسی عمومی، دانشگاه آزاد واحد تهران مرکزی، تهران، ایران

سیده ریحانه ایمنی

دانشجوی کارشناسی ارشد رشته روان شناسی بالینی، دانشگاه آزاد واحد تهران مرکزی، تهران، ایران

حمیده بهاءالدینی

دکترای تخصصی مشاوره، دانشگاه آزاد واحد علوم پزشکی، تهران، ایران

قاسمی نیاسر، ریحانه و صادقی، حنانه و ایمنی، سیده ریحانه و بهاءالدینی، حمیده،1404،پیشبینی رغبت به ازدواج براساس احساس خودارزشمندی در جوانان،هفتمین کنفرانس بین المللی سلامت، علوم تربیتی و روانشناس�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات هفتمین کنفرانس بین المللی سلامت، علوم تربیتی و روانشناسی30 خرداد 1404