چکیده مقاله
تمثیل از جمله آرایه های ادبی است که در فن بالغت دارای اهمیت و جایگاه خاصی است تمثیل شیوه بیان شعر قطعه است این الگوی روایتی یک استراتژی خاص برای بیان هدفی ثانوی می باشد که در بردارنده آموزه و تزی است قالب قطعه به دو دلیل محرز نتوانست پا به پای غزل به عنوان یک قالب ماندگار در ادوار شعر پارسی خودنمایی و خود افزایی کند: ۱ کم داشتن یک قافیه در مطلع از غزل که آن تعادل وحدت وجودی خنیاگرانه ی غزل را نتوانست به صورت جامع داشته باشد ۲ اینکه فضای خشک پیام رسانانگی و تعلیمی در قطعه نتوانسته بود آن پذیرش را در جان و روان ایرانیان داشته باشد آرش آذرپیک در دهه هفتاد با هم افزایی این دو قالب و احیای فرم ذهنی قطعه در بافتار و ساختار غزل دست زد و توانست فرم درونی قطعه و ویژگی هایی منحصربه فرد آن همانند به کمینه رساندن آرایه ها و صورخیال و وحدت موضوع را بنابر افق های مینیمالیستی شعر مدرن در شیوه ی غزل تمثیل تجربه کند بستر پیدایش تمثیل زبانی به پیدایش شعر فراگفتار جامع برمی گردد که در آن آذرپیک برای نخستین بار در ادبیات دهه هفتاد خواهان هم افزایی ساحتهای به ظاهر متضاد شعر زبانی و شعر بیانی در یک اثر شد در این سیستم نوین ادبی زبانمندی و بیانمندی دو بال اصلی یک شعر واحد می شوند و تمثیل زبانی از دستامدهای این نگرگاه جدید در ادبیات معاصر است و وجود همین تمثیل یکی از شاخصه های غزل تمثیل به شمار می آید در این مقاله به بررسی و تحلیل تمثیل در چهار شاخه تمثیل پارابل، تمثیل فابل، تمثیل آنیمیسم و تمثیل زبانی در قطعات پندآموز، اخلاقی و تعلیمی بزرگترین قطعه سرای تاریخ ادبیات ایران ابن یمین و غزل تمثیل که در فضایی به شدت عاطفی تغزلی اما ناتعلیم گرا و غیرنصیحتمند ارائه شده، پرداخته شده است
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�ذرپیک، آرش و صیدی، ناهید،1404،تحلیل و بررسی قطعه های ابن یمین فریومدی و تاثیر آن در شعر فراگفتار،بیست و یکمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ
ارائهشده در
مجموعه مقالات بیست و یکمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ20 فروردین 1404