نقد ساختارگرایی غزلیات حافظ

چکیده مقاله

شمس الدین محمد شیرازی یکی از بزرگ ترین شاعران ادب فارسی است که در کنار غزل عاشقانه، به غزل مدحی نیز توجه ویژه ای داشته است در این نوع غزل ها، وی بر اساس سنت عاشقانه گویی، ممدوح را با تمام ویژگی معشوق ستایش کرده است همین امر علتی است که خواننده در ابتدا می پندارد که با غزلی عاشقانه روبروست نه غزلی مدحی؛ تنها در ابیات پایانی و تخلص، غزل از این حالت خارج می شود بررسی ویژگی های ساختاری غزل های حافظ، موضوعی است که این پژوهش به آن پرداخته ایم روشن است که در مطالعه غزل ها به منظور دستیابی به یک گونه شناسی منظم و به دست دادن الگوهای دقیق و ساختارمند تمام سطوح و لایه های پیدا و پنهان زبانی، ادبی و اندیشگی و همچنین هر دو محور افقی و عمودی شعر حافظ مورد واکاوی قرار خواهد گرفت نگارنده، در پایان پژوهش، نتایج گونه شناسی و تحلیل ساختاری غزل ها را، در چند جدول و نمودار به مخاطب عرضه نموده است

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

مهسا ارفعی

کارشناسی آموزش ابتدایی پردیس فاطمه الزهرا تبریز

زهرا هلالی

کارشناسی آموزش ابتدایی پردیس فاطمه الزهرا تبریز

مهرانه مهرانپور

کارشناسی آموزش ابتدایی پردیس فاطمه الزهرا تبریز

معصومه نقی زاده

کارشناسی آموزش ابتدایی پردیس فاطمه الزهرا تبریز

�رفعی، مهسا و هلالی، زهرا و مهرانپور، مهرانه و نقی زاده، معصومه،1402،نقد ساختارگرایی غزلیات حافظ،هشتمین همایش ملی تحقیقات میان رشته ای در مدیریت و علوم انسانی،تهران

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات هشتمین همایش ملی تحقیقات میان رشته ای در مدیریت و علوم انسانی30 بهمن 1402 · تهران