واکاوی اندیشه های امیدوارانه در شعر منوچهر آتشی

چکیده مقاله

منوچهر آتشی، از شاعران پرآوازه ی شعر معاصر فارسی، از جمله شاعرانی ست که تجربه ی زیسته ی فردی و جمعی او به شکلی عمیق در بافتار شعری اش بازتاب یافته است زیست شاعرانه ی او با تحولات اجتماعی و سیاسی عمده ای چون نهضت ملی شدن صنعت نفت، کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، سرکوب های پس از آن، و جنبش های مقاومت مردمی پیوند خورده است؛ تحولات و رخدادهایی که به طور مستقیم بر شکل گیری نظام معنایی شعر او تاثیر نهاده اند هرچند فضای کلی شعر آتشی گاه آغشته به تلخی، انتقاد، و حتی نوعی اضطراب اجتماعی است، اما در لایه های درونی تر شعر او اندیشه های امیدوارانه ای جریان دارد که اغلب در لفافه ی زبان استعاری، تصویرسازی های تغزلی، و روایت های حماسی متجلی می شود این پژوهش، با روش تحلیلی توصیفی و با تمرکز بر درون مایه های امید در شعر منوچهر آتشی، می کوشد تا نشان دهد که مولفه هایی چون میل به تغییر و دگرگونی، مقاومت در برابر ایستایی و سستی اجتماعی، انتظار برای رهایی و اصلاح، پیوند با سرزمین و زندگی، و نیز آرمان خواهی فردی و جمعی، ساختار بنیادین اندیشه های امیدوارانه در اشعار او را شکل می دهند آتشی، با بهره گیری از زبان توامان عاطفی و روایی، موفق می شود پیوندی میان تجربه ی تاریخی مردم و زیست درونی خود برقرار کند؛ پیوندی که در آن، امید همچون نیرویی زنده و فعال، به بازآفرینی هویت تاریخی و انسانی یاری می رساند نگاه شاعر به امید، نگاهی صرفا فردی یا عاطفی نیست، بلکه ریشه در کنش مندی اجتماعی، آگاهی تاریخی، و حس مسئولیت در برابر زمانه دارد بدین ترتیب، این پژوهش می کوشد، ضمن بررسی جلوه های متنوع امید در شعر آتشی، نقشی را که این مفهوم در پیکره ی معنایی و ایدئولوژیک شعر او ایفا می کند، به صورت جامع تحلیل کند

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

امیرحسین جمالی هل آباد

دانش آموخته کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه علامه طباطبایی تهران: ایران

�مالی هل آباد، امیرحسین،1404،واکاوی اندیشه های امیدوارانه در شعر منوچهر آتشی،بیست و دومین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ،تهران

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات بیست و دومین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ24 مرداد 1404 · تهران