چکیده مقاله
بیومواد فلزی بدلیل استحکام و مقاومت به خوردگی بالا کاربرد فراوانی در ایمپلنت ها دارند که در این میان فولاد زنگ نزن به علت قیمت نسبتا پایین و خواص مناسب، متداولترین ماده به عنوان ایمپلنت می باشد اما بیومواد فلزی زیست سازگاری خوبی ندارد و تلاش شده است که این مشکل توسط پوشش دهی بیوسرامیک با زیست سازگاری مناسب، مانند هیدروکسی آپاتیت برطرف شود یکی از پارامترهای مهم در پوشش دهی سرامیک ها چسبندگی مناسب آنها به زیرلایه می باشد در این پژوهش از روش سل – ژل جهت ایجاد پوشش هیدروکسی آپاتیت بر روی زیرلایه فولاد زنگ نزن L۳۱۶ استفاده شده و اثر پارامترهای مختلف مانند روش های مختلف آماده سازی سطح، دمای آنیل پوشش، مدت زمان پوشش دهی و تکرار مراحل پوشش دهی، روی چسبندگی پوشش به زیرلایه، مورد بررسی قرار گرفت نتایج نشان می دهد که حداکثر چسبندگی MPa ۳۷ در شرایط آماده سازی سطح توسط سندبلاست، زمان پوشش دهی ۹۰ ثانیه، دمای آنیل نمودن پوشش ۴۸۰ و ۲ مرحله پوشش دهی ایجاد شده است
کلیدواژه‌ها
نویسندگان
امید ایزدی
کارشناسی ارشد، هندسی مواد و متالورژی شاخه خوردگی ، واحد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد تهران، ایران
شیوه ارجاع
�یزدی، امید،1405،بررسی چسبندگی پوشش هیدروکسی آپاتیت(HA) ایجاد شده از روش sol-gel برروی فولاد زنگ نزن L ۳۱۶،دومین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم،بوشهر
ارائه‌شده در
مجموعه مقالات دومین همایش بین المللی تحولات نوین در نظام های آموزشی، تربیتی، روانشناسی، مهارت آموزی و مهارت محوری با محوریت آموزش و پرورش در هزاره سوم26 اردیبهشت 1405 · بوشهر