خود شکنی در سیف فرغانی را به عنوان ضرورتی در سلوک و نیل به کمال

چکیده مقاله

سیف فرغانی، فیلسوف و عارف بزرگ ایرانی است که در سده چهارم هجری قمری دهه نودم میلادی زندگی می کرد او به عنوانیکی از شاگردان شیخ احمد جام راستین از سلسله نقشبندیه معروف است سیف فرغانی نظرات و تفکراتی بسیار عمیق و فراگیرداشت که در آثارش به بیان آن ها پرداخته است یکی از مفاهیمی که در آثار سیف فرغانی مطرح شده است، خودشکنیاست خودشکنی در سیف فرغانی به عنوان ضرورتی در سلوک و نیل به کمال مطرح شده است او معتقد بود که برای رسیدن بهدرجات بالاتر از معنویت و ادراک عمیق، باید از طبیعت انسانی خود و اغراق در خودپرستی و خودباوری خودشکنی کرد به عبارتدیگر، برای رسیدن به حقیقت و نیل به کمال، انسان باید از اعتقادات و تصورات خود رها شود و در جستجوی حقیقت واقعی بهخودشکنی بپردازد با خودشکنی، انسان می تواند از محدودیت ها و مرزهای معمولی فکری و عقلانی خارج شده و به دنیایی از وجودواقعی و حقیقت نفوذ کند خودشکنی به انسان این امکان را می دهد که بازتابی از نور الهی را در آینه روح خود ببیند و با واقعیتبی نهایت ارتباط برقرار کند اما درک خودشکنی به درستی و بهره وری از آن نیازمند استفاده ای هوشمندانه است به این معنی کهخودشکنی باید به همراه استقرار ارزش های اخلاقی و معنوی صحیح صورت گیرد در غیر این صورت، خودشکنی ممکن است بهخودمخربی و بی هدفی منجر شود به طور خلاصه، در آثار سیف فرغانی، خودشکنی به عنوان ضرورتی در سلوک و نیل به کمالبرجسته شده است از طریق خودشکنی، انسان می تواند از محدودیت ها و تصورات خود فرار کند و به جستجوی حقیقت واقعی ونیل به کمال بپردازد، اما در عین حال نیازمند استفاده ی هوشمندانه ای از آن و استقرار ارزش های معنوی است

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

امید حقی خانقاه

دانشجوی دکترای زبان و ادبیات عرفانی،دانشکده روزانه ادبیات،واحد ارومیه،ایران

�قی خانقاه، امید،1403،خود شکنی در سیف فرغانی را به عنوان ضرورتی در سلوک و نیل به کمال،بیست و دومین کنفرانس ملی روانشناسی، علوم تربیتی و اجتماعی،بابل

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات بیست و دومین کنفرانس ملی روانشناسی، علوم تربیتی و اجتماعی30 فروردین 1403 · بابل